Hayatta en son ne zaman bir kıvılcım hissettiğimi hatırlamıyorum.
Her şey ölü, yalnız ve sıkışmış gibi geliyor. Her gün aynı. Geleceğe dair aynı kaygı, geçmişe dair aynı pişmanlıklar, kafamda aynı çatışmalar dönüyor. İnsanlardan kaçıyorum ve her şeyi abartıyorum. Her gece, yarın her şeyi düzelteceğimi kendime söyleyerek yatıyorum, sonra yarın geliyor ve hiçbir şey değişmiyor.
Her şeyi yarım yamalak yapıyorum. Sonsuza dek kaydırıyorum. Geç uyuyorum. Artık hiçbir önemi olmayan insanları düşünüyorum. Dürtülere teslim oluyorum. Antre...Devamını Oku
