Ocak 18, 2026
Oğlumun bokunu yemek
Her zamanki akşam idrarımı yapmak için banyoya giriyorum ve ışık çoktan yanıyor. Kapı kırılarak açıldı. Her neyse, 7 yaşındaki çocuğum muhtemelen tekrar kapatmayı unuttu. İçeri adımımı atıyorum ve işte orada: tek, mükemmel bir şekilde kıvrılmış, devasa bir kütük kâsenin içinde kahrolası kahverengi bir anakonda gibi yüzüyor. Çocuk üç gündür aralıksız dino külçeleri ve elma suyundan başka bir şey yemiyor, yani bu şey ön kolum büyüklüğünde ve savaş suçu gibi kokuyor. Onu temizleyip hayatıma devam etmek üzereyken, beynimde ilkel bir şey belirdi. Bir anahtarın dönmesi gibi. İşten kaynaklanan stres mi, uykusuzluk mu, yoksa henüz akşam yemeği yememiş olmam mı bilmiyorum ama birdenbire bu mutlak pislik birimine bakıp şunu düşünüyorum: “Bu… benim. Bir bakıma. Çocuğu ben yaptım. Pisliği yapan yemeği ben yaptım. Yaşam döngüsü.” Sonra birden dizlerimin üzerinde olduğumu, kollarımı sıvadığımı, sanki kendimi tersten vaftiz edecekmiş gibi kaseye uzandığımı anlıyorum. Bileğime soğuk su çarptı. Yakaladım. Hala sıcak. Sağlam ama esnek. Biraz fazla dayanıklı ekşi maya gibi. Yüzüme getiriyorum. Koku bir yük treni gibi çarpıyor. Bir ısırık alıyorum. Lanet olsun (kelimenin tam anlamıyla). Fena değil. Dünyevi. Çılgın. Elma suyundan dolayı biraz keskin. Doku yoğun bir ezme gibidir. Çiğniyorum ve bir Michelin eleştirmeni gibi kendi kendime başımı sallıyorum. “Tavuk külçesi notaları… ince tatlılık… cesur bitiş.” Bir ısırık daha alıyorum. Sonra bir tane daha. Sanki dünyadaki son yemeğimmiş gibi şehre kendi oğlumun bokuyla gideceğim. İşte o sırada kapı gıcırdayarak açılıyor ve çocuğum Örümcek Adam pijamalarıyla karşımda duruyor, o büyük masum gözleriyle bana bakıyor. Ağzım dolu, çeneme kahverengi bulaşmış, donup kalıyorum. Boş tuvalete bakıyor, bana bakıyor, elimdeki yarısı yenmiş kütüğe bakıyor. “Baba… az önce kakamı mı yedin?” diye fısıldıyor. Zorlukla yutkunuyorum ve aklıma gelen tek şeyi söylüyorum: “Evet dostum. Baban açtı. Ve… çok lezzetliydi.” O zamandan beri gözümün içine bakmadı. Eşim aklımı kaybettiğimi düşünüyor. Kanıtları temizledim ama düşünmeden duramıyorum. Sabahın 3’ünde burada oturup bir daha bu kadar mükemmel bir şey yapıp yapmayacağını merak ederek bunu yazıyorum. Çocuğunuz olmasın arkadaşlar. Veya yapın. Ben senin amirin değilim.
Etiketler:
9 Yorum
Yorum Yaz
Yorum yapabilmek için oturum açmalısınız.
No no no no no
waste not, want not… I guess
Every decision in my life led me to this. Fuck.
Find the nearest bridge available in your area, twin ✌️
