Nereden başlayacağımı bile bilmiyorum.

Kore’deki üniversitemin son döneminde 22F’yim (vatandaÅŸ). Ben bir Ä°ngiliz mezunuyum, çift anadal ya da yan dalım yok ve baÅŸka hiçbir alana ilgim yok, Ä°ngiliz edebiyatına ancak üniversite hayatımı berbat etmeyecek kadar ilgim var. Elimdeki bir yayın istasyonunda 2 aylık bir stajım var, iÅŸ deneyimim yok ve üniversitede yalnızca bir ders dışı etkinliÄŸe (okul dergisi) katıldım. Yüksek lisans yapmayı düşündüğüm için biraz araÅŸtırma yaptım ama daha sonra sıralayacağım nedenlerden dolayı fikrimi deÄŸiÅŸtirdim.

Oyun oynamayı ve çizim yapmayı seviyorum ama rekabetçi oyunlar oynamıyorum ve on yıldır bir sanatçı olarak sosyal medyadaki varlığımı yönetmeme raÄŸmen uzun süredir tükenmiÅŸ durumdayım ve paylaşım yapmaya devam etmek giderek zorlaşıyor. SipariÅŸ sanatçısı olarak orta düzeyde bir baÅŸarım var ama geçimimi saÄŸlamaya yetmiyor. SevdiÄŸim arkadaÅŸlarım var ama gerçek deÄŸil "aÄŸ" iÅŸ bulmak için faydalıdır. Amerikalı erkek arkadaşımla 4 yıldır çıkıyorum ve onun konusunda çok ciddiyim ama ABD’ye taşınmak konusunda kararsızım, ayrıca ailem onu ​​mavi yakalı olduÄŸu için onaylamıyor.

Ben tek çocuÄŸum ve ailem alt orta sınıftır. Annem ve babam her ÅŸeyi bana koydular ve açıkçası ben de onlara borçlu hissediyorum. Hiçbir mülkleri yok ve ÅŸu anda annemle yaşıyorum, kiramızı babam ödüyor. Annem okula ara vermeme karşı çıkıyor çünkü fazladan zamanın hiçbir ÅŸeyi deÄŸiÅŸtirmeyeceÄŸini ve CV’mde bir kusur olacağını düşünmüyor. Ben de benzer bir nedenden dolayı yüksek lisans yapmaktan vazgeçtim; %100 tutkulu olmadığım sürece yüksek lisansa gitmemi istemiyor, sadece zaman kazanmak için deÄŸil.

Ä°ÅŸ görüşmelerinden ölesiye korkuyorum. Hiçbir ÅŸey yapmak için ne motivasyonum ne de isteÄŸim var. Kendimi çok sıkışmış hissediyorum. Ä°lgilendiÄŸim ÅŸeyler var ama kariyer yapma dürtüsüne sahip olduÄŸum hiçbir ÅŸey ya da dış bir faktör bunu yapmamı engellemiyor, örneÄŸin seslendirmeyle ilgileniyorum ama annem asla evden çıkmıyor ve onun beni duymasını istemiyorum, bence bir web çizgi romanı yapmak harika olur ama bende bir çizgi roman yapma dürtüsü yok. Asgari ücretin biraz üstünde ücret ödeyen küçük ÅŸirketlere baÅŸvuru göndersem SOMEWHERE’ın beni iÅŸe alacağına eminim ama bunun bana kariyer hareketliliÄŸi saÄŸlamayacağını düşünüyorum, ayrıca sanırım ailem, prestijli bir üniversiteye giden kızlarının isimsiz bir ÅŸirkette çalıştığını, arkadaÅŸlarının tüm çocuklarının avukat, danışman veya doktor olduÄŸunu herkese söylemek zorunda kalmaktan utanırdı.

Kendimi toparlamam ve bir şeyler yapmam gerektiğini biliyorum. Peki ne yapacağım? O kadar korkuyorum ki ne yaparsam yapayım geleceğimi mahvedeceğim ve bu zamanı asla geri alamayacağım ve hayatım boyunca asgari ücret ödeyen sonu olmayan ofis işlerinde sıkışıp kalacağım. Zihniyetimi nasıl değiştiririm? Bu mümkün mü? Lowkey Sadece her şeyi bırakıp erkek arkadaşımla kaçmak ve hayatımın geri kalanında sanatımla biraz harçlık kazanmak istiyorum ama aileme emekliliklerinde destek olamamanın suçluluğunu üzerimden atamam ve ayrıca çocuk istemiyorum bu yüzden SAHM bile olamadım.

Kimsenin çalışmak istemediğini biliyorum ve bu bir amaca ulaşmak için bir araç, 30 yaşıma geldiğimde pişman olacağım, aileme yük oluyorum vs. "Sanata tutkum vardı ama para kazandırmadı bu yüzden 20 yıl ruhsuz bir işte çalıştım ama şimdi sanatçı olarak bunu başardım") değişmeyi başaran ve bunu nasıl yaptığınız. Bundan kurtulmanın bir yolunu göremiyorum ve ailemin bana bir şeyler yapmam yönündeki aralıksız baskısı bile benim gerçek harekete geçme yeteneğime hiçbir şey yapmıyor. Yaptığım tek şey daha fazla depresyona girmek ve daha kaygılı olmak.