Ne *yapmam* gerektiği konusunda çok uzun süre endişelendim

Merhaba. Son zamanlarda hayatım büyük ölçüde değişti ve şimdi bir yol bulmak istiyorum, dolayısıyla burası bir yol aramayı denemek için oldukça uygun bir yer gibi göründü. Hayatımın çoğunu yapmak istediklerimden ziyade *yapmam gerektiğini* düşündüğüm şeyleri yaparak geçirdiğimi fark ettim. Tek sorun şu ki artık *ne* yapmak istediğimi bile bilmiyorum. 32 yaşındayım ve Winnipeg, MB, Kanada’da yaşıyorum. Eğitimime başlayacağım.

Lisede akademik olarak çok başarılıydım. Özellikle matematikte. Ama her derste eskiz defterime hep çizim yapıyordum. Sanat muhtemelen en sevdiğim dersti. Üniversiteye gittim ve başlangıçta fizik veya matematik yapmayı planlıyordum. 2. sınıftan birkaç ders alarak ilk dönemimde bir nevi kaza yaptım ve tükendim. Okula geri döndüğümde ne yapmak istediğimden emin değildim ve birçok şeyi denemek zorunda kaldım. Biraz güzel sanatlar, biraz mimari, daha çok bilim aldım. Her şeyi gerçekten ilginç buldum ve herhangi birini seçmekte zorlandım. Bilgisayar bilimine yöneldim çünkü bazı insanların bu konuyu aldığını biliyordum ve bunda iyiydim. Mezun olduğum için biraz üzüldüm, çünkü 4. sınıf derslerimde gerçekten ilerleme kaydettim ve okulda olmaktan keyif almaya başladım. Sadece liseli olmak yerine profesörlerimle diyalog kurabildim. Not almanın öğrenmeme veya bilgiyi aklımda tutmama pek yardımcı olmadığını öğrendim. Benim için işe yarayan şey eskiz defterimi sınıfa getirmek ve dinlerken çizim yapmaktı. Dikkatimi toplamama yardımcı oldu.

Üniversiteden sonra birkaç yazılım geliştirme işinde çalıştım ve her birinden nefret ettim. Ofis ortamında çalışmak beni gerçekten mahvetti. Bilgisayar bilimi teorisini oldukça ilginç bulsam da kodlamayı pek umursamadım. Ancak yalnızca lisans diplomasıyla işlerin büyük çoğunluğunun geliştirici işleri olduğu görülüyor. Başka bir geliştirici işinden ayrıldıktan sonra bir kariyer danışmanına gittim. Sonunda hastalarla çalışan ve protez uzuvlar yapan bir protez uzmanı olarak çalışmaya başladık. Bir protez okuluna bakmak için Vancouver’ı ziyaret ettim ve bunun yerine bir robot bilimi programına kaydoldum. Uygulamalı bir şeyden daha çok keyif alacağımı ama bazı becerileri aktarabileceğimi düşündüm. Program için Vancouver’a taşındıktan kısa bir süre sonra COVID ve karantinalar geldi. Tüm eğitim yalnızca çevrimiçi ortama taşındı ve ben okulu bırakmak zorunda kaldım. Sanal okul gerçekten bana göre değildi.

Vancouver’da geliştirici rollerine başvurdum ve bunun sonucunda bir animasyon stüdyosunda tank avcısı olarak çalışmaya başladım. İlk başta render çiftliğinin yönetiminden sorumluydum, daha sonra sanatçıların işlerinde kullandıkları araçları geliştirmeye başladım. Hiç tanımadığım insanlar için kimsenin kullanmayacağı bir uygulama yerine, kendileri için bir şeyler yaptığım insanlarla doğrudan çalışmak güzeldi. Ve daha yaratıcı bir sektörde olmak güzeldi. Zaman zaman %100 evden çalışmanın zor olduğunu gördüm. Bazı ciddi sağlık sorunlarının ardından 2022’de Winnipeg’e geri döndüm. Batı kıyısını çok özledim. Montreal merkezli başka bir animasyon stüdyosunda iş buldum ancak sonunda sağlık izni almak zorunda kaldım ve bu izin sırasında sözleşmem sona erdi. Son birkaç yıldır sağlığıma odaklandım ve sonunda işler tersine döndü. İşte buradayım.

Tekrar herhangi bir teknik görevde çalışmaya geri dönüp dönemeyeceğimi bilmiyorum. Animasyonda çalıştığım ilk yıl iyi geçmiş olsa da eve döndükten sonra işimden gerçekten nefret etmeye başladım. İnsanların yanında daha fazla olmam gerektiğini düşünüyorum. Yıllarca çok yalnız kaldım. Kendimi hangi yöne yönlendireceğimi bulmaya çalışıyorum ve açıkçası benim için neyin önemli olduğundan bile emin değilim. Benim için neyin önemli olduğunu nasıl öğreneceğimi bile bilmiyorum. Çalışmadığım halde aklımı başında tutan tek şey köpeğim oldu. Yazılım işine başlamadan önce bahçe merkezlerinde ve seralarda çalıştım. Bazen bunu çok özlüyorum. Ama bazen zihinsel olarak biraz daha canlandırıcı bir şey de isterim. Dışarıda olmayı seviyorum. Zooloji, ekoloji vb. olanakları üzerine düşündüm. Ayrıca bir çeşit öğretmenlik rolü hakkında da çok düşündüm. Pek çok insan bana iyi bir öğretmen olacağımı söyledi.

Sanırım benzer deneyimleri olan insanlar olup olmadığını ve onların daha tatmin edici bir hayata giden yolu bulmalarına neyin yardımcı olduğunu duymak isterim. Bu kadar çok şey eşit derecede ilginç görünürken nasıl bir yol seçersiniz? Mükemmeliyetçi olabileceğimi ve bu yön eksikliğini hiçbir şey yapmamaya devam etmek için bir bahane olarak kullanma alışkanlığım olduğunu biliyorum. Ama artık değişim *istiyorum*. Bundan korkuyorum ama daha iyi şeylere ulaşmanın tek yolu bu. Bunca zamanı üniversitede geçirmiş olmak canımı acıtıyor ve şimdi bu alanın akıl sağlığım için berbat olup olmadığını merak ediyorum.

Eğer bunu okursanız size minnettar olurum. Ne bekleyeceğimden emin değilim ama bunu neden oraya atmadığımı düşündüm. Soruları yanıtlamaktan veya açıklığa kavuşturmaktan da mutluluk duyarım.