Ocak 25, 2026
Ne irade kaldı, ne arzu
Neredeyse 30 yaşındayım. Hala annem ve babamla aynı evde yaşıyoruz. Paralarını işe yaramaz bir işletme yöneticisi lisans diplomasına harcadılar, en azından benim öğrenci borcum yok. Çıkmaz bir yardım masası işinde çalışmak, 3 yıl boyunca hareket etmemek ve diğer başvuruların tümü göz ardı ediliyor veya reddediliyor. Hiçbir şeye arzum ya da tutkum yok, hayattaki tüm neşem için kaçışa güveniyorum. İyi arkadaşlarınız olsun, birden fazla randevuya çıkmış olun (Her zaman kıvılcım yok derler). Bu şekilde acı çekmeye devam etmenin bir anlamı yok. İnsanlar her zaman durumun daha iyi olacağını ya da daha iyi bir işin hemen köşede olduğunu söylüyor. Bu noktada bunun bariz bir yalan olduğunu söyleyecek kadar şey gördüm. Zaten bir terapistle görüşüyorum ve ilaç kullanıyorum. Hiçbir şey işe yaramıyor! İstediğim her şeye sahip olsam bile, yine de dolambaçlı bir yol göremiyorum. Tavsiyeye ihtiyacım var ve nereden başlayacağımı bile bilmiyorum. Sadece bitmesini istiyorum…
Etiketler:
5 Yorum
Yorum Yaz
Yorum yapabilmek için oturum açmalısınız.
I’m 25 yo living with my parents and I also think that the BA degree was not useful at all
There is no spontaneity or novelty in your life, so your brain stopped supplying you with the spontaneity and novelty chemicals.
Unfortunately you’ve been out of it for a bit, so you’re not going to get the urge first. You have to force yourself out of your current circumstances if you want that spark back, even if you’re stable.
It might be time to quit that job, even if it means taking something that pays a little less. Maybe it means starting a low cost certificate program at your local community college. The point isn’t to find the “right” or “best” step forward, not even to do something new that you enjoy, it’s to bring your brain back online after years of idling.
The reason nothing is working is because the issue is with an under-stimulating environment. You’re supposed to get depressed when your life is unfulfilling because living the same thing over and over again fucking sucks.
Therapy and meds will never help you with this one because the issue isn’t with mental illness, it’s with under-stimulation. Change your circumstances however you can and you will feel better.
I know what you mean. The value of life itself is unclear. In the end its only for you to decide.
That means your 30s will be popping. That thing or things you’ve wanted to do like hobbies even-pursue something. Your life will then liven up
And if you need to find your desires again look at childhood. What were you excited about what did you want to do