Naruto’nun başlangıçta bir Yaoi olması gerekiyordu

Pek çok insanın Naruto hakkında anlamadığı şey, tüm hikayenin kendi cinselliği hakkındaki çelişkili duygularını anlamaya çalışan genç bir adam için bir metafor görevi görmesidir. Naruto’nun karşılaştığı her figür, kendi ruhunun bir parçasıdır ve onu kaçınılmaz son kararına götürür. Naruto’nun duygularını açmayı öğrendiği atılgan genç rakibimiz Sasuke var. Bir öpücüğü paylaştıktan sonra ayrılırlar, ancak kader onları belki de hikayenin doruk noktasında yeniden buluşmaya zorlar. Bir de Sakura var – Naruto’nun heteroseksüellik tutkusuyla olan sarkık bağı ve sonunda ona dırdır ve dayak dışında hiçbir şey sunmayan Sakura. Bu yolu takip etmek kahramanımıza ruhsal bir çıkmaz sunar. Ama bir de Hinata var, Naruto’ya derinden hayranlık duyan ama fiziksel varlıkları sergilenmediğinde, iki düzine kelimesini söylemeden önce düşmanlar için karton bir oyuncaktan başka bir şeye mahkum olmayan ideal eş figürü. Otorite figürlerine baktığımızda, savaşının kişileştiğini görüyor: Kakashi, ilk bakışta bir sapık olsa da, görünüşe göre kötü kadınlar onu küçümsediği için kitaplarını okumaktan pek fazlasını yapmıyor. Naruto’nun ana heteroseksüel rol modeli Jiraya’nın durumu biraz daha iyi: Kendini Konoha sabunhanesi turtalarıyla sınırlayan ve kendi sapkın tatmini için küçük bir oğlanı küçük bir kıza dönüştürmekten başka hiçbir şeyi sevmeyen yaşlı bir vatandaş. Bundan onlarca yıl sonra, seri sona erdiğinde, yetişkin Hokage Naruto’nun savaşta Sasuke’yi yenip onu ölüme bir santim yaklaştırdıktan sonra herkesi affettiği, ağladığı, gerçek kimliklerini tahmin edilebilir bir şekilde kucaklayıp kabul ettikleri anın gerçekleşmesi gereken olayların çok kolay görülebilen bir habercisi ile bunu yapacak.

Bu anlamda Catcher in the Rye, Great Expectations veya Dude, Where’s My Car? gibi yetişkinliğe geçiş klasikleri arasında üst sıralarda yer alıyor.