Kurumsal hayattan uzaklaşmaya çalışıyorum

Bunu yazarken bile kendimi aptal gibi hissediyorum çünkü işten çıkarmaların çok yaygın olduğunu ve birçok insanın şu anda BT’de iş bile bulamadığını biliyorum. Ama perişan oluyorum.

İşimi seviyordum. Birlikte çalıştığım insanları seviyorum. Eskiden daha sakin ve eğlenceliydi. Müşterilerimize ürünümüz konusunda yardımcı olan destek temsilcilerinden oluşan bir ekibin yöneticisiyim. 1. kademe olarak başladım ve yükseldim, yılda yaklaşık 55 bin kazandım ve bir LCOL bölgesinde rahatça yaşayıp uzaktan çalıştım. Bazılarına rüya gibi geliyor.

Ekiple tanışmayı, yönetmeyi ve onların büyümelerine yardımcı olmayı seviyorum. Sorun şu ki sistem tamamen berbat durumda ve bu konuda yapabileceğimiz hiçbir şey yok. Zamanı nasıl yöneteceğiniz konusunda inanılmaz derecede verimli olmalısınız ve eğer telefonda uygun durumda değilseniz cezalandırılırsınız. Bu yüzden işimin bir kısmı, tüm gün boyunca durumlarını gerçek zamanlı olarak eşleştirmek, bu da onların KPI’larını etkilediği için stresli. Ayrıca öğle yemeklerini ve molalarını da değiştiremiyoruz, bu yüzden uzun bir görüşmedeyseler, onlar olmak berbat bir şey sanırım. Ayrıca ekstra uzun görüşmelerde müşterilere yardım ettikleri için de cezalandırılıyorlar. Bu çok geriye doğru görünüyor.

Sanırım adil olmayan şekilde değişen kale direkleriyle yaşayabilirim. İşçiler çağrılarda nasıl konuştuklarına göre değerlendiriliyor. O da “tavır gösterip küfür etmediler mi” gibiydi hahaha. Artık onlara tam olarak nasıl konuşacaklarını söylüyor, bu da özellikle ND ajanlarımız Idk’e çok saçma geliyor.

Karşılaştığım en büyük sorun takdir ve kabul eksikliğidir. En iyisi olmak için yolumun dışına çıkıyorum çünkü ben buyum. İş yerinde asla boş zamanım olmuyor çünkü ekibime yardım etmiyorsam, onların hayatlarını iyileştirmek için başka bir şey yapıyorum. Hatta iyi görünmemiz için biletleri kapatıyoruz. Kızgın müşteri çağrılarına her zaman cevap vermeye gönüllü oluyorum çünkü diğer yöneticiler onlardan kurtulmaya çalışıyor (gölge yok, almakta berbat olabilirler). Sorunlarını çözmenin ve onları sakinleştirmenin zorluğunu seviyorum. Telefonda beni takdir ediyorlar. Geçen hafta gönüllü olarak katıldığım ek bir eğitim aldım ve art arda 3 adet 12 saatlik günüm oldu. İkincisi, vardiyamın bitiminden dolayı bitkin düştüm ve sık sık sinirlenen ve beni soran bir arayan aradı ve bende yoktu. Bu yüzden şimdi bir uyarı alıyorum. Bir çağrıya cevap vermemem, her gönüllü olduğumdan daha önemli. O yüzden artık bitti hahaha.

Bütün kurumsal işler bu kadar berbat mıdır? Bir işkoliğin fark edildiği yere nereye gidebilirim? Bu benim için büyük paralardan daha önemli. Peki işler daha mı adil? Kod veya bilet öğütmeyi ya da veri girişi gibi sıkıcı şeyleri (çalışanlarımı etkilemiyorsa) umursamıyorum. Günde 30 veya daha fazla çağrı nedeniyle sıkıntı çekerken işin her yönü üzerindeki aşırı kontrolden hoşlanmıyorum. Kendi BT işimi kurmayı düşünüyorum ancak nereden başlayacağımı bilmiyorum. Eskiden barlarda, restoranlarda ve salonlarda çalışıyordum ama geçimimi sağlamak için yeniden iki asgari ücretli işte çalışmak istemiyorum hahaha. Yorgun bir kıza yardım edin veya benzer bir deneyimi paylaşmaktan çekinmeyin. Okuduğunuz için teşekkürler