Kendime dışarıdan baktığımda, hayatımda ne yapmam gerektiğini bilmiyorum.

25m boyundayım.

Hayatım boyunca kıçımı yırttım. 13 yaşımdan beri işlerim var; rastgele işler, depo işleri falan. Arabalarla pizza dağıtımını falan bitirdim.

18 yaşımdan 21 yaşıma kadar araba ve motosiklet satmaya başladım ve bunu meşru, büyük bir işletmeye dönüştürmenin hayallerini kurdum. Burayı ya bir tür bağımsız bayiliğe dönüştürmek ya da komisyoncu olmak istedim. Liseden sonra bir üniversiteye gittim ama ilgilendiğim bir uzmanlık ya da mesleği hiçbir zaman gerçekten düşünemedim, bu yüzden araba işimi canlı tutmaya çalıştım. 21 yaşıma geldiğimde yaklaşık 100 bin biriktirmiştim.

Zamanın bu noktasında hayat bazı önemli zorlu dönemeçlerden geçti. Bazı yasal sabıkalara girdim, bu da sicilimde ağır bir suça neden oldu. Bu konuya girmeyeceğim ama şiddet ya da uyuşturucuyla ilgili bir şey değildi ve hapis yatmadım. 18/19 yaşlarımdan kalma aptalca saçmalıklar.

Uzun vadeli SO’m ve ben bu süre zarfında ayrıldık.

Ailede 2 ölüm yaşadım. Birincisi, büyükannemin birincil bakıcısıydı ve bu da her günümü onunla ilgilenerek geçirdiğim için yaptığım her şeye ara vermeme neden oldu. Cenazenin ödenmesi/organizasyonu, ilaçlarının bakımı, doktorlara götürülmesi, kirasının ödenmesi vb.

Hayatımdaki birikimler azaldı.

Bu noktada büyükannem ölüyor ve ben de kelimenin tam anlamıyla hayatın her alanında tam bir darmadağın olan bir babayla baş başa kalıyorum. Bir süre onun için hayat menajeri olarak da oynadım. Bu süre zarfında babam 4. alkollü araç kullanıyor. Mahkemede ona yol gösteriyorum, avukatlık ücretlerini ödüyorum, sonunda ondan aldığım arabasını tamir ettirmek için para ödüyorum ve bir kez daha başka bir yetişkinin hayatını yönetiyorum.

Tesadüfen, azalan birikimlerim, büyükannemden kalan miras sayesinde yeniden canlandırıldı. Bu yılın başlarında net değerimi 240 bin civarına koydum.

Olaylar sakinleşmeye başlıyor ve işte o zaman annem meme kanserine yakalanıyor. Birbiri ardına gelen şeyler gibi hissettim. Onu tedavilerine götürdüm, ameliyatını izledim, zamanımı kedimle ilgilenerek ve ona yemek pişirerek geçirdim. Artık her şeyden o kadar yoruldum ki.

Hikayenin bu noktasında, 24/25 yaşıyorum ve buna böyle baktığımda, liseden sonraki gelişim yıllarımın zorluklarla dolu olduğunu hissediyorum. Aydan aya, benim yaşımdaki hiç kimsenin tipik olarak bağ kuramayacağım stresler yaşadım. Amcamı gömdüm, gerekli her şeyi yaptım (kelimenin tam anlamıyla cesedi öldüğü yerden oturma odasında taşıdım), yıllarımı büyükannem ve babamla ilgilenerek geçirdim. Hem cenaze masraflarını hem de babamın avukatlık ücretlerini ve araba tamirlerini kendi birikimimden ödedim. Kemoterapi ve ameliyatlardan geçerken annemle ilgilendim. Bütün bunlar olup biterken sicilimde bu leke vardı ve üniversiteye gitmedim çünkü kendi işimi kurmaya çok kararlıydım. Bu mirasın ikinci bir şans olduğunu hissettim.

Åžimdilik hızla ilerleyelim, bu yılın sonu. Piyasada 70.000$ kaybettim ve gerçekten yıkılmış hissediyorum. BaÅŸlangıçta kör opsiyon ticaretine baÅŸladım ve evet bu aptalcaydı. Aylarımı öğrenmek için harcadım ve son zamanlarda, sahip olmak istediÄŸim hisse senetlerine (özellikle NVDA’ya) yönelik satım pozisyonları satıyorum.

Aracılık hesabım sürekli gidip geliyor, eğitimim yok ve ben bir suçluyum. Ama o kadar hayat doluyum ki, merak ediyorum ve sadece iyi bir hayat yaşamak istiyorum. Bir şeyler öğrenmeyi, üretken olmayı ve fark yaratmayı seviyorum. Şu an benim için her şey çok tuhaf.

Muhtemelen sadece iş aramam, araba satma ve büyük bir yatırımcı olma yönündeki aptal fantezimi unutmam gerektiği sonucuna vardım. Sadece bunu nasıl söyleyeceğimi bilmiyorum. Zaten çok renkli bir hayat yaşadım ve yoruldum. 25 yaşındayım ve yoruldum. Hiçbir şey yapmak için motivasyonum yok çünkü her şey boşa gidiyormuş gibi geliyor. Tüm bunları yapmak için harcadığım onca zamandan sonra hayatımın Amazon depo işi gibi yorucu, tatmin edici olmayan işlere devredilmesi fikrinden NEFRET EDİYORUM.

Mücadele ediyorum, fakir göçmenlerden geliyorum ve artık ne yapacağımı bilmiyorum. Daha iyiye gideceğini söyleyip duramam çünkü bunu yıllardır söylüyorum. Ne yapacağımı bilmediğim için harekete geçemiyorum. Tutkulu olduğum her şey ulaşılamaz gibi geliyor, sanki yapabileceğim her ilerlemeyi mahvetmişim gibi. Bu yıl düşünebileceğimden bile daha fazla para kaybettim ve kaydettiğim bunca ilerlemeden sonra sanki geride kalmışım gibi hissediyorum. Bu yüzden her gün çok stresliyim ve gerçekten iyi olmak istiyorum. Gerçekten istiyorum.

Sanki tüm zamanımı kendimi düşünerek geçirmem gerektiÄŸini hissediyorum, düzeltilmesi gereken bir sorunla ilgilenerek harcadım ve ÅŸimdi 25 yaşındayım, zamanım yok "hissederek çöz"eÄŸitim yok ve ağır bir suç – YapabileceÄŸim tek ÅŸeyin Amazon ya da Costco’da çalışmak olduÄŸunu hissediyorum. O kadar da korkunç deÄŸil ama bilmiyorum. Bu da diÄŸer yaÅŸadıklarım kadar yönsüz ve zaman doldurucu bir his veriyor.

Aklımın bir köşesinde yaşayan şeylerden biri de hayatı deneyimleme fikri. Hala birikmiş param var ve bunu yapmak istiyorum ama bilmiyorum. Birkaç uçak bileti ayırtın ve birkaç yılınızı dünyanın etrafında dolaşarak geçirin. Bu oldukça tatmin edici geliyor.