Ocak 27, 2026
Kendi Düşüncelerimden Korkuyorum ve Hayatımı Nasıl Düzelteceğimi Bilmiyorum
Artık ruh halimi nasıl açıklayacağımı bile bilmiyorum. Kendimi bok gibi hissediyorum. Düşüncelerim beni öldürecekmiş gibi geliyor.
Nasıl bu hale geldim? Bedenim ve zihnim çok zayıf hissediyorum. Güvensizim, korkuyorum, işsizim ve kendimi değersiz bir birey gibi hissediyorum.
26 yaşındayım. Para ve barınma konusunda tamamen aileme bağımlıyım. Hiçbir hayalim yok. Hiçbir şeye karşı mutlak bir hevesim yok. Çoğu zaman kendimi depresif ve yalnız hissediyorum. Geleceğe dair düşünceler beni öldürüyor. Süslü diplomalarım, becerilerim ya da iş tecrübem yok. Hayatta ne yapacağım? Kendimi mutsuz hissediyorum. O kadar çok şeyde başarısız oldum ki artık yeni şeyler denemeye cesaretim bile yok.
Günde 10 saat ekran sürem var. Zihnimi uyuşturmak için sürekli kendimi uyarıyorum çünkü bunu yapmazsam düşüncelerim beni bunaltıyor. Ruh halimi sabit tutmak için çevrimiçi ortamda yabancılara bağımlıyım.
Halkımdan nefret etmeye başladım. Zaten tanıdığım herkesten uzak durmaya çalışıyorum. Bana şu anda ne yaptığımı veya hazırlandığım sınavın nasıl geçtiğini sormalarından nefret ediyorum. Neden umursuyorsun? İşini yap. Sanki benimle dalga geçiyorlarmış gibi geliyor. Kendimi cansız hissediyorum. Aramaları ve mesajları görmezden geliyorum. İnsanlar yanımdan geçerken onları görmezden geliyorum. Hayatımı sorduklarında, benimle dalga geçtiklerinde ya da yorum yaptıklarında kanım kaynıyor. Bütün bunlara karşı son derece duyarlı hale geldim.
Anneme babama bile dayanamıyorum. Onlarla kavga etmeye devam ediyorum. Kendimi mutsuz hissediyorum. Herkesi kendimden uzaklaştırdığım için konuşabileceğim gerçek bir insan yok. Bazen ailemle bile konuşmuyorum. Nankör hissediyorum.
Kendi gölgemden nefret ediyorum. Dönüştüğüm değersiz başarısızlıktan dolayı aynada kendimi görmekten nefret ediyorum. Daha iyisini yapmak istedikçe kendimi daha da mutsuz hissediyorum. Vücudumun zayıf olduğunu hissediyorum. Düzgün koşamıyorum, yürüyemiyorum veya egzersiz bile yapamıyorum. Kemiklerim ağrıyor. Hayatımı tamamen mahvetmiş gibi hissediyorum ve bundan nasıl çıkacağımı bilmiyorum.
Daha önce bu durumu yaşayıp kazanan var mı? Cevabınız evet ise lütfen deneyiminizi paylaşın. Yardıma ihtiyacım var.
Etiketler:
2 Yorum
Yorum Yaz
Yorum yapabilmek için oturum açmalısınız.
Ok, this is a first call for help. Are you willing to really receive advise or just want to vent?
I’m really glad you spoke up. What you’re describing sounds overwhelming, but it also sounds like burnout + depression + nervous system overload. That doesn’t make you broken. It means your system is maxed out.
First, something important: this is not who you are. This is what happens when stress, isolation, screen time, and fear stack up for too long.
A few small things that actually helped me (and others I’ve seen):
Shrink your world for now. Don’t try to fix your whole life. Just focus on today. One tiny task. Shower. Walk 5 minutes. Drink water. That counts.
Cut stimulation a little. 10 hours of screen time keeps your brain in fight-or-flight. Try even 30 minutes less per day. Replace it with a short walk or just sitting quietly. It will feel uncomfortable at first. That’s normal.
Move your body gently. Not gym. Just walk. Stretch. Stand in sunlight. Your body hurting is part of being stuck in stress mode.
Talk to someone offline if you can. A doctor. A therapist. Even a trusted person. You don’t have to carry this alone. If professional help is available, please use it. This level of distress deserves support.
About being 26 and dependent: that feels shameful, but it’s temporary. Lots of people rebuild later than this. You still have time, even if it doesn’t feel like it.
You haven’t failed at life. You’re in a collapse phase. That happens before change.
Start absurdly small. One step. Then another.
You’re not alone in this. Many of us have been in dark places and slowly found our way back. You can too.
If you want, tell us one tiny thing you could do today. Just one.