Kaygınız varsa ne yaparsınız?

Herkese merhaba lütfen beni yargılamayın. Gerçekten kendimi sıkışmış hissediyorum. (24F)

Korkunç bir kaygı geçmişim var. Şu anda çalışıyorum ve bu güzel ama mevcut becerilerim ne yazık ki yapay zeka çağında işe yaramıyor. Hiçbir zaman iş bulmakta zorlanmadım ama bunun uzun sürmeyeceğini biliyorum.

Çoğu iyi stres yönetimi becerisi gerektirdiğinden neredeyse hiçbir kariyerin benim için iyi bir fikir olmadığını fark ettim. Özellikle de bir şekilde yapay zekadan sağ çıkıp makul miktarda para kazanmak istiyorsam (ortalamanın biraz üstü yeterli olur, yüksekleri hedeflemiyorum)

İşe yaramaz bir lisans diplomamın (Çeviribilim) olmasının hiçbir faydası yok. Bilgisayar Bilimleri alanında lisans eğitimi almak üzereydim ve ilk dönemin ortasında okulu bıraktım. Sürekli öğrenme ve rekabet etme baskısına dayanamayacağımı hissettim.

Yan proje olarak indie oyunlar yapmak istiyorum ama artık programcılığı bir kariyer olarak kesinlikle düşünmüyorum.

Sonra düşündüm, tamam, becerilerime odaklanayım, belki Lojistik alanında yüksek lisans yapmak iyi olur. Sorun şu ki herkes bunun stresli olduğunu söylüyor.

Ancak neredeyse hiç işe yarar becerim yok. En azından Lojistik’in uygun olacağını düşündüm ama emin değilim:

• 3 dil
• Gelişmiş Excel sertifikası
• Veri açıklaması
• Uyum sağlayabildiğimi ve problem çözmede iyi olduğumu söyleyebilirim (sadece bunda harika olmayabilir, sadece makul)
• Çok yaratıcı olduğumu söyleyebilirim. Oldukça kolay fikir üretebiliyorum.
• Biraz programlama (Şimdilik proje yok, sadece öğreniyorum)
• Son derece sabırlıyım ve oldukça iyi iletişim kurabiliyorum, yaklaşık 4-5 yıldır yan tarafta özel ders veriyorum.
• İnsanlarla çalışmayı ve onların güçlü yönlerini analiz etmeyi seviyorum.
• Düzenleme, kalite güvencesi ve yazma
• Matematiğimin iyi olduğunu söyleyebilirim
• Oldukça iyi çizebilirim ama profesyonelce değil.
• Birçok şeye ilgim var ve araştırma yapmayı seviyorum.
• Canva’da yeterince iyi görseller oluşturabilirim.

Benim durumumda ne önerirsiniz? Sorun şu ki, sınavlar sırasında (lise) kusardım ve bilgisayar bilimleri sınavları sırasında kusmazdım. Açıkçası bu benim için zorlu bir süreçti, bu da kendimi biraz daha iyi hissetmemi sağlıyor (Zaten kendimi pek iyi hissetmediğim için okulu bıraktım). Ben de hayatımdaki birçok sorun üzerinde çalışıyorum (Ağır alerjiler, TME için devam eden invisalign tedavisi, uyuyamama, aile sorunları, bazı travmalar). Bu sorunlar büyük olasılıkla bu noktaya kadar bende çok fazla endişe yarattı, bu yüzden yeni bir başlangıç ​​yapmayı umuyorum. Evlenmek üzereyim ve yakında başka bir ülkeye taşınabilirim. Ayrıca elimden geldiğince spor yapacağım.

Belki stres yönetimim zamanla daha iyi olur? Yeterince hızlı adapte olabileceğimi ve öğrenebileceğimi düşünüyorum, sadece sürekli baskı istemiyorum. İşte aradığım şey:

• Çalışmanın tüm hayatımı tüketmesini istemiyorum. Sadece çalışmak için (programlama gibi) sürekli öğrenmeyi istemiyorum. Gittikçe öğrenmek ve belki birkaç ayda bir yeni zorluklarla karşılaşmak istiyorum. Sevdiklerime, yan projelerime ve hobilerime yeterince vakit ayırmak isterim.

• Sınırlayıcı bir kariyer fikrinden hoşlanmıyorum. İşler kötüye giderse, sonunda aktarılabilir becerilere sahip olmak istiyorum.

• Kendimi yetersiz ve işe yaramaz hissetmek istemiyorum. İşimde becerilerime değer verilmesi güzel olurdu.

• Yaratıcı bir iş istemiyorum. Bunun yerine yaratıcı enerjimi yan projelerim için kullanmak istiyorum. (Şirketler maalesef en güçlü yeteneğim olduğunu düşündüğüm yaratıcı enerjiyi öldürüyor gibi görünüyor)

• Bir denge arıyorum. Sadece STEM değil, sadece diller değil, sadece sanat değil. Hepsinin bir karışımı olduğumu söyleyebilirim, ne harika ne de kötü. Hepsinde yeterince iyi olurdum.

• İK (Yurtdışına taşınmak istiyorsanız sınırlayıcı), MBA (çok geniş, bu yaşta uzmanlaşmak isterim), pazarlama (Sözde yaratıcı ama bir şekilde değil mi? Çoğunlukla trendleri takip etmekle ilgili ki bu bana göre değil, şirketler de sizden bir sihirbaz olmanızı bekliyor), proje / ürün yönetimi (buna lojistikten kolayca dönebileceğimi düşündüm ama bundan lojistiğe değil) düşündüm.

Ne düşündüğünüzü bilmek isterim, metin duvarı için özür dilerim 🙁 Bu benim son çarem.