Hiç umut kaldı mı? Zamanım ve seçeneklerim tükeniyor. Geride kaldığım için bırakmam gerektiğini hissediyorum.
Soğuk ve sert gerçek, 20’li yaşlarımın ortasındayım. Hiçbir değerli yeteneğim yok. Hiçbir kurtarıcı özelliğim yok. Temel insan işleyişi dışında pek bir şey bilmiyorum. Dışarı çıkmak isteyen kuzenim dışında bana yardım edebilecek bir ailem yok. Bir işim yok Bir işte iyi çalışamıyorum çünkü kısmen engelliyim SSI’ye hak kazanmıyorum Hiç gerçek bir üniversiteye gitmedim Sürücü ehliyetim yok Bir aracım yok Faturalara katkıda bulunmam gerekiyor Kendi yerimi almayı düşünmem gerekiyor Hayatımı çözmem gerekiyor Ama gerçek şu ki, burada olmam gerektiğini hissetmiyorum. O adam gibi görünmeye çalışmıyorum. Ama eğer hiçbir yeteneğim yoksa ve para kazanamıyorsam, gerçekten kimseye ne sunabilirim? Sanırım buraya sadece varsayımsal soruyu sormaya geldim. Eğer benim yerimde olsaydın ne yapardın?
Etiketler:
Benzer İçerikler
Hayallerimin peşinden koşmak ve gerçekte yaşamakla hokka...
Merhaba, 23 yaşında bir araba satıcısıyım ve neredeyse bir yıldır bu işte çalıştıktan sonra bunun bana göre olmadığını hissediyorum. Halkın geneli satıcılardan nefret ediyor, yön...
27 yaşında okula dönüyorum, bu sefer tıp için
Hayatımda 22'den 26'ya kadar Japonya'da yazılım mühendisi olarak çalıştığım bir kariyerim vardı. Bir süre bana iyi davrandı, ilginç projeler üzerinde çalıştım. Daha sonra 60 yaşım...
26 yaşında yeni bir derece mi alacaksınız?
Benim (26F) zaten hukuk diplomam var. Şu anda bununla ilgili uzaktan bir işim var. Çok para kazanmıyorum ama bu da önemli bir şey. Bu benim kendi işim, dolayısıyla programım üzerinde kontro...
Lisansüstü işsizlik. Dönmeyi öğrenme konusunda.
Ben (25F) yüksek lisansımı Eylül ayında bitirdim. 7 yıllık aralıksız tükenmişlik döngüsünden sonra, sonunda özgür olacağımı ve hayatımı yaşayacağımı düşündüm. Lisans yı...
Asla bir kariyer yolu bulamayacakmışım gibi hissediyorum....
MERHABA. Gerçekten zorlanıyorum ve yardıma ihtiyacım var. 23 yaşındayım ve geçen baharda psikoloji alanında lisans derecesiyle mezun oldum. Başlangıçta terapist olmayı istiyordum ama mezu...
"Boşluk" yılı için tavsiye?
Ben (21F) Mayıs ayında Sosyoloji Lisansımdan mezun oldum. Yüksek lisansa gitmek istediğimi ve bir sonraki başvuru döngüsünde doktora programlarına başvurmayı planladığımı biliyorum (to...
Kodlamayı ve arşivci(?) işini birleştiren kariyerler mi ...
Herkese merhaba! Şu anda bir ön uç geliştiriciyim ve işimin problem çözme yönünden (ve maaştan) keyif alsam da, bu konuda hiç hevesim yok. Daha tutkulu iş arkadaşlarım en son trendleri ...
28 yaşındayım, kaybolmuşum, hiçbir yeteneğim yok, işl...
Herkese merhaba, 28 yaşındayım, Asyalıyım ve kendimi tamamen hayata sıkışmış hissediyorum. Başka bir ülkede bir yıldan az çalıştım çünkü her zaman yurtdışına taşınmak ve bel...
Güzel insanlar, 33 yaşındayım, “güvenli” bir kariye...
Herkese merhaba x Bu biraz derin gelebilir ama bunu bir yere sormam lazım ❤️❤️🥲. Son on yılımı bilinçli olarak seçmediğim bir senaryoyu takip ederek geçirdim (derece, “güvenli...
6 Yorum
Yorum Yaz Yanıtı iptal et
Yorum yapabilmek için oturum açmalısınız.
Get my driver license and drive a bus for my local school district until I am old enough to collect the pension
Quit while you’re behind? Nonsense. You have 40+ years to develop skills. Start with your drivers license.
No idea, I’m in the same situation. wtf were our parents thinking? Oh wait they weren’t lol
Desperation and good decisions are often at odds.
You have your idea of self worth tied to your productivity. And that’s a loosing game.
I would say… First, learn some skill that may help you. Check out free resources like Santander open academy (it has self appointed courses to learn job and personal skills).
You can do that while looking for a job.
Second step: get to the basic. If you cannot contribute with money now in your living arrangement, put in the work. Clean well, learn how to make cheap, healthy and easy to store menus. Meal prep. Organize the life around you. Fix things that are an easy fix. Someone is teaching how to do it in YouTube.
Third step: reach out to your community. Talk to neighbors and clerks in stores. Ask if anyone knows of a job for you. Offer help if needed. Someone may help, you never know.
Fourth step, once you have a job, is to think how you would like to grow. Who you want to be. Do you wanna be remembered for being smart, handy, fun, loving, intelligent? Start cultivating that. And then, you follow your tools, as Hank Green said. You see your goal, you analize the gap between now and your goal, and then start working around what you already have.
But, you know, there is an old song from where I’m from that goes something like “la vida es una moneda/quien la rebusca, la tiene/ojo que hablo de monedas/y no de gruesos billetes”
Life is not “lifestyle”, nor luxury. Life is small, and sometimes harder than it should. But then, you put the meaning to your time, even if spite is your fuel.
There is always a learning process. It could be steep for you, but with enough attention and repetition, it will stick.
If your disability physical? Can you lift 50 pounds?