Hayatımla ne yapmam gerekiyor?
Kira çok pahalı, market alışverişi çok pahalı, okul çok pahalı, kelimenin tam anlamıyla her şey çok pahalı. Hiçbir şeye gücüm yetmiyor ve bunu değiştirmek imkansız gibi geliyor.
Her kariyer yolu toplu işten çıkarmalarla karşı karşıyadır, çalışmak için fiziksel ve/veya zihinsel işkenceye maruz kalmakta veya geçimini sağlayacak kadar para ödememektedir. Bu dünyada bu şekilde yaşamak için yaratıldığımı gerçekten düşünmüyorum ve işler daha da kötüye gidiyor.
Etiketler:
Benzer İçerikler
tutkumun peşinden gitmenin yanı sıra istikrarlı bir iş ...
22 yaşındayım ve edebiyat alanında lisans, fotoğrafçılık alanında diploma aldım ve İK alanında MBA yapmak üzereyim VE ayrıca okul öncesi eğitim yapmayı düşünüyorum. Cidden şu and...
BT/Sağlık Bilişimi mi seçmeliyim yoksa hasta/müşteri e...
19 yaşındayım ve şu anda devlet üniversitesine gidiyorum ve önümüzdeki 1-2 yıl içinde UMN'ye (ya da yarı Pasifik Adalı olduğum ve orada burs almaya hak kazanabileceğim için potansiyel o...
Bayram geldi ve geçti. Ben kutlamadım. 27 yaşında, hayat...
Bugün bayramdı. Ve hiçbir ÅŸey yapmadım. Aile toplantısı yok. Dua yok. Yeni kıyafet yok. Sevinç yok. Odamda oturdum ve günün her zamanki gibi geçmesini izledim. Çünkü dürüst mü? ArtÄ...
Hayatımı boÅŸa harcıyormuÅŸum gibi hissediyorum... 25 yaÅ...
Hayatımı boşa harcıyormuşum gibi hissediyorum... 25 yaşında hayatınızın size ait olmadığını hissetmeniz normal mi?
Mevcut işten ayrılmak için ayda 800 USD'ye ihtiyacı...
Herkese merhaba, Ben 35 yaşında Bangladeşli bir adamım. Son 10 yıldır bir bankada memur olarak çalışıyorum. İşim beni haftanın 5 günü, günde yaklaşık 14 saat evden uzak tutuyor. Bu ...
İşsiz mi taşınıyorsunuz?
Herkese merhaba, Neredeyse bir yıldır kafamdaki her seçeneğin üzerinden geçtiğim ve aklımı kaybettiğim için gerçekten biraz rehberliğe ihtiyacım var. Ben (25F) geçen Mayıs ayında İl...
27 yaşındayım ve kaybolmuşum, hayatta anlam istiyorum am...
BaÅŸlığın da belirttiÄŸi gibi, ben (27m) hayatımda bir dönüm noktasındayım ve nereye gideceÄŸimden emin deÄŸilim. Hukuk fakültesine gitmek niyetiyle tarih diploması aldım (en iyi derece deÄ...
Askeri/ticaret yoluna gitmediğim için derin pişmanlık du...
İki ay sonra 26 yaşında mezun olacağım. Yaklaşık son 8 yıldır, Midwest'teki (Iowa) yerel devlet okulumda mühendislik alanında lisans eğitimimi tamamlamak için çalışıyorum. Uzun, zor, ...
Nereye gideceğinizden veya ne yapacağınızdan emin değil...
30 yaşında siyahi bir erkeğim ve son 8 yıldır perakende satış işlerinde çalışıyorum. Ticaret okulunu denedim (Talaşlı imalata gittim) bu konuda iş bulma şansım olmadı bu yüzden şu ...
Neredeyse 28 yaşındayım, hiç arkadaşım yok, derecem iÅ...
Ben (27F) 2020 yılında BT ile ilgili bir diploma aldım ve kendi alanımda röportaj almakta zorlandım, KOVİD ve otizmim, aldığım çok az sayıda kişiyle birlikte her zaman bir engeldi (sorula...
2 Yorum
Yorum Yaz Yanıtı iptal et
Yorum yapabilmek için oturum açmalısınız.

A lot of this isn’t personal failure. It’s pressure coming from costs rising faster than stability. When the system feels unworkable, confusion and exhaustion are a rational response, not a weakness.
I hope it helps to know you are certainly not alone in this, I can relate on a deeply personal level. Of course the majority of this issue is genuinely external socioeconomic collapse that we have nearly no control over. Right now, what I feel is like this whole situation has caused “life paralysis” for myself. I have good days & then really bad days.
I have sought counseling, but even therapists are acutely aware that this type of socioeconomic collapse is something they can only support folks with in a day to day way, and they themselves are feeling it too.
Personally, on my better days, I try to be social or make some kind of connection with another person that may help me feel a bit less lonely or distracted from the overwhelm for a while. On good days, I try to find something, even a simple skill, that I’ve wanted to learn and spend a little time researching or practicing the skill. It keeps me busy, it often doesn’t require much money, and I am able to be a bit more independent by learning, like simple fixes around the house.
On my harder days, I do my best by distraction, or falling into gaming a few hours. I make sure I take care of my bare basics and just try to be kind to my mind.
I hope something of what I mentioned may help, or at least spring some ideas for yourself. But most of all, thank you for being vulnerable here & I wish you the very best with making it through this.