Hayatımı boşa harcadığımı biliyorum ama duramıyorum. Aslında nasıl yeniden başlarsınız?

25 buçuk yaşındayım ve açıkçası hayatımın 8 yılını hiçbir şey yapmadan harcadığımı hissediyorum. Sadece verimsiz birkaç ay değil; erteleme, aşırı düşünme, korku ve o sürekli yalan nedeniyle kaybedilen gerçek yılları kastediyorum: “Yarın başlayacağım.”

2 yıl 4 aydır işsizim. Gerçeklikten kaçmak için her gün yaklaşık 8 saatimi telefonumda, YouTube’da, Tiktok’ta, rastgele şeylerde ve herhangi bir şeyde gezinerek geçiriyorum. Temelde kendimi tembel olmaya eğittim. Hatta kendimi sebepsiz yere iş fırsatlarından kaçarken buluyorum. Sanki ilerlemekten korkuyorum, sorumluluktan korkuyorum, yeniden denemekten korkuyorum.

En kötüsü de ne yaptığımı tam olarak biliyorum. Zamanın gerçek zamanlı olarak akıp gittiğini görebiliyorum ama hâlâ hareket etmiyorum. Sanki bir döngünün içinde sıkışıp kalmışım gibi.

Hayatımı düzeltmek istiyorum ama engellerden ve başarısızlıklardan korkuyorum. Düşünmeye devam ediyorum: Peki ya şimdi başlarsam ve yine de başaramazsam? Peki ya 35-40 yaşına gelip geriye dönüp baktığımda hayatımın 8 değil 15 yılını boşa harcadığımı fark edersem? Bu düşünce beni mahvediyor.

Artık her dakika değerli geliyor ama bu baskı başlamayı daha da zorlaştırıyor. Bu noktadan sonra yaptığım her şeyin mükemmel olması gerektiğini hissediyorum, yoksa her şey anlamsızdır ve bu mükemmeliyetçilik beni felç ediyor.

Motivasyon verici alıntılar aramıyorum. Sadece burada olan insanlardan, yıllarını boşa harcayan, kendini sıkışmış hisseden ama bir şekilde durumu tersine çevirmeyi başaran insanlardan gerçek tavsiye istiyorum.

Bu kadar zaman kaybettikten sonra nasıl yeniden başladınız? Korku ve tembellikle nasıl başa çıktınız? Herhangi bir dürüst içgörü çok şey ifade eder.