Hayatımdan memnun değilim, sevdiğim şeylerden keyif alamıyorum, kendimi içine soktuğum bir döngüye hapsolmuş/sıkışmış hissediyorum. Bunu düzeltmek için ne yapabilirim? (20’li yaşlarda kadın)

Şu anda 27 yaşındayım ve küçüklüğümden bugüne kadar birçok yılımı boşa harcamış gibi hissediyorum. Bir şeyleri denemekten her zaman korkmuştum ve denediğimde bile kendimi sorguluyor, ait olmadığımı hissediyor ya da sonradan pişman oluyordum. Ailem beni küçükken sanat, bale, tenis ve müzik gibi sevdiğim şeylere yönlendirmeye çalıştı. Benim yaşımdaki çocukların önünde bile çok ağlardım. Bazı çocuklar iyiydi ama bazıları kötüydü. Her zaman sessiz bir çocuktum ve hala yetişkinliğimdeyim. Hiçbir zaman yüksek sesle konuşan bir tip değildim ama konuştuğumda hem çocuklar hem de bazen yetişkinler tarafından kenara itildiğimi veya bana gülündüğünü hissettim.

2017 yılında liseden mezun olduğum zamana hızla ilerleyelim. Okulu bıraktığım için kendimi rahatlamış hissettim. Öğrenmeyi gerçekten umursamıyordum ve son not ortalamam 1.4’tü. Öğrenmek benim için her zaman zor olmuştur. Büyürken sekiz farklı okula gittim çünkü okuldan nefret etmeme rağmen ailem eğitimim için mücadele etmeye devam ediyordu. Gerçekten önemsediğim tek şey sanattı. Diploma yoluma gelince de pek fazla seçeneğim olmadı. Standart bir diploma ve ileri düzey bir diploma vardı. Ben standart olanı istememe rağmen ailem benim için gelişmiş olanı seçti. Ben son sınıfa gelene kadar bunu değiştirmediler. İnsanların bana standart bir diplomayla asla üniversiteye gitmeyeceğimi söylediğini hatırlıyorum ve bu gerçekten çok acı vericiydi. Onlara inandım.

Mezun olduktan sonra üniversitenin, hatta devlet üniversitesinin bile bana göre olmadığına karar verdim. İnsanlar hâlâ beni bunun için utandırıyor ve bencillik ettiğimi söylüyorlardı. Sebebim, sunulan dereceler ilgilerime uymadığında ailemin bir şeye para harcamasını istemememdi. Gerçekten ilgi duyduğum tek şey sanat, özellikle de illüstrasyon ve bazı 3D modelleme. Çevremdeki kolejler çoğunlukla stüdyo sanatları, cam yapımı, grafik tasarım veya tiyatro dersleri veriyor. Bunların hiçbiri bana doğru gelmiyordu. Üstüne üstlük, insanların önünde konuşmaktan, kalabalık ortamlarda bulunmaktan korkuyorum. Bir ders sıkıcı ya da çok uzunsa da çok erteliyorum. Aklım dağılmaya başlıyor ve sonunda hayallere dalıp öğretmenin söylediklerini unutuyorum. Ben hep böyleydim.

Şimdi yıl 2026. Bir işim yok ve tam anlamıyla ehliyetimi yeni aldım. Ayrıca artık gerçekten arkadaşım yok. Birçoğu hayatlarına devam etti ve ben de kendimi onlarla karşılaştırmaya devam ettiğim için kendimden uzaklaştım ki bu sağlıklı değildi. Ayrıca faturalar, çocuklar veya ilişkiler gibi konulardan bahsettiklerinde kendimi dışlanmış hissederdim. Bunları yaşamadığım için o konuşmalara bir katkım olmadığını hissettim. Şu anda hayatım çoğunlukla bir akrabamın çocuğuna bakmak ve odamda çizim yapmakla ya da bazen yarı yolda bırakmakla geçiyor.

Ailem beni tekrar okula gitmem ya da iş bulmam konusunda zorlamaya başlıyor. Ancak bugün diplomasız veya çok fazla deneyime sahip olmayan bir iş bulmak, özellikle de programlarıyla gerçekten zor. Okul işleri gibi velayetini aldığımız bir çocuğun bakımına, beslenmesine ve rutinlerinin devam etmesine yardımcı oluyorum, bu yüzden ailem çalışırken benim de bu sorunu çözmem gerekiyor. Birinin karma bir işi var, diğerinin ise her an çağrılabilecekleri zorlu bir işi var.

Uzakta iş aramayı denedim ama sosyal kaygıyla mücadele ediyorum. Duygularım yükseldiğinde kekemelik eğilimindeyim. Ben çok hassas bir insanım ve açıkçası hayatımın bu noktasına nasıl geldiğimi bile bilmiyorum. Muhtemelen bu yazıdan da anlayabileceğiniz gibi düşüncelerim sürekli bir döngü gibi geliyor. Neredeyse her şeyi fazla düşünüyorum. Kimsenin sizi anlamadığını hissetmek çok zordur, özellikle de yıllardır bu şekilde yaşadığınızda.