Hayat biraz kasvetli görünüyor

Yeni baÅŸlayanlar için, yakın zamanda 19 yaşına girdim ve gerçekten kayboldum. Hayatımla ne yapacağımı gerçekten bilmiyorum. Geleneksel bir öğrencinin gittiÄŸi gibi üniversiteye gitmedim çünkü gerçekten ne yapacağıma dair hiçbir fikrim yok. Karar verme konusunda her zaman kötüydüm ve ÅŸimdi hayatımın gidiÅŸatını etkileyen kararlarla karşı karşıya kaldığım için, tek bir hayatın olduÄŸu için her ÅŸeyi berbat etmekten çok korkuyorum. Bir yıl boyunca ailemle birlikte arkama yaslanıp her ÅŸeyi yeniden düşünmek istedim ama artık bu hayat için yaratıldığımı düşünmüyorum. BaÅŸlangıç ​​olarak, tüm tutkularım sanatta yatıyor ve sürekli olarak sanat ve müzik kariyeri peÅŸinde koÅŸan insanların %99’unun evsiz kalacağı hakkında duyuyorum. BaÅŸlangıçta grafik tasarım düşünüyordum ama ÅŸimdi o kadar emin deÄŸilim. Diploma sahibi insanların hala nasıl mücadele ettiÄŸini de gördüm. Dürüst olmak gerekirse, üniversitenin buna deÄŸip deÄŸmeyeceÄŸinden bile emin deÄŸilim, ancak düşük gelirle büyüyen, döngüyü kıran ve herkesi gururlandıran bir Latin olarak gitmek konusunda kendimi çok baskı altında hissediyorum ve bunun hala daha iyi fırsatlar sunduÄŸunu biliyorum, ancak aynı zamanda diploması olan birçok insanın hala mücadele ettiÄŸini veya hatta onu hiç kullanmadığını da görüyorum. Seçeneklerin bir derece olmadan sınırlı olmasından nefret ediyorum, diÄŸer seçeneklerim ÅŸunlar: ticarete girmek, kendi iÅŸimi kurmak veya sadece perakende satışta çalışmak veya buna benzer bir ÅŸey. Neyi seçersem seçeyim, zamanımdan, bedenimden ya da akıl saÄŸlığımdan fedakarlık yapmam gerektiÄŸini ve bunun da ÅŸansa baÄŸlı olması gerektiÄŸini biliyorum. Ne olursa olsun hiçbir ÅŸeyin garanti olmamasından nefret ediyorum ve sadece zehrimi almak zorunda kalacağım. Ayrıca hayata karşı daha nihilist bir bakış açısına sahibim; sonuçta bunun muhtemelen hiçbir önemi yok ve ne yaparsam yapayım, herkes gibi ben de diÄŸerlerinden daha fazla veya daha az rahat bir ÅŸekilde ölene kadar çalışacağım. Bu kadar çok potansiyele sahip olmamdan nefret ediyorum ama iÅŸi batırma korkusundan kendimi geri tutuyorum. Gerçekten kendim için bir gelecek hayal edemiyorum. Zavallı göçmen ebeveynlerimin uÄŸruna kendilerini feda ettikleri tüm fırsatların boÅŸa gitmesinden nefret ediyorum. Kendimi o kadar suçlu hissediyorum ki, bana baÅŸkalarının sahip olmadığı fırsatlar verilmiÅŸ olmasına raÄŸmen, kararsız kaldığım için bu fırsatları boÅŸa harcıyorum. Bu noktada kendim için canlı bir ÅŸekilde hayal edebildiÄŸim tek gelecek, perakende satışta sefil bir ÅŸekilde çalışmak ve yirmili yaÅŸlarıma kadar ailemle birlikte yaÅŸamak ve sonunda 23 yaşımda kendimi öldüreceÄŸim. Gerçekten hiç umut göremiyorum, özellikle de benden daha iyi durumda olan insanların bu ABD ekonomisinde hala mücadele ettiÄŸi göz önüne alındığında.