“Güvenli” bir şey çalışmayı seçtiğim için pişmanlık duyuyorum

Birçok farklı bölümü bırakmış olsam bile, her zaman pazarlanabilir olmak, iyi maaş almak ve aşırı derecede stresli olmamak arasında bir denge kurmuş gibi görünen alanlar üzerinde çalıştım. Sonunda kendimi toparladım ve muhasebe diplomasını bitirdim. Bunu önemsediğimden değil, bu kriterlere uyduğu ve başka neyi seçeceğimi bilmediğim için bu benim için kişisel olarak daha kötü bir seçim gibi görünmedi.

Mezun oldum ama işe alım görevlilerinin her pozisyona yüzlerce başvuru aldığını söyleyen e-postalar göndermesi nedeniyle iş bulamadım. Bunun yerine rastgele bir giriş seviyesi BT işine başvurdum ve kabul ettim. BT benim de umurumda değil ama muhasebe stajlarımla karşılaştırıldığında işin ne kadar rahat ve rahat olduğunu kısa sürede fark ettim. Bir süre BT işimde çalıştıktan sonra muhasebe işlerine başvurmaya devam etme motivasyonunu nasıl toplayacağımı bilmediğimi düşünmemi sağladı. Sadece umurumda değil. Her iki alandan da eşit derecede ilham almadığımı hissedersem, zaten başarıyla başladığım işi yapmaya devam etsem iyi olur. Ancak bu, o yılların ve muhasebe eğitimi için verilen kredilerin boşa gittiği anlamına geliyor.

Çalışmanın, özellikle de kredi alırken, öncelikle kariyerinizi başlatmak veya ilerletmek için (umarım) pazarlanabilir bir beceri kazanmak olduğunu biliyorum. Ancak, zaten işe alınmayacağım bir beceriyi öğrenmek için onca zaman ve parayı boşa harcadığımdan (ya da sürdürmeyi umursamadığımdan), gerçekten önemsediğim bir şey üzerinde çalışmış olmayı diledim. Bir kez olsun, iş piyasasını dikkatli bir şekilde değerlendirmemek ve her güvenli seçeneği tartmak. Yüksek öğrenime devam etmek, çünkü bunu doğası gereği anlamlı buluyorum, bana ne kazandıracağını hiç düşünmeden. Eğitime, modern zamanlarda tamamen ama aynı zamanda rasyonel olarak terk edilmiş gibi görünen (pahalı ve zaman alıcıdır) aşırı idealist kendini gerçekleştirme merceğinden bakmak.

Jeoloji, dilbilim, yaratıcı yazarlık, oyun tasarımı ve resim çalışmalarından çok daha fazla keyif alırdım. Biraz olsun ilgi duyduğum her şeyde. Muhtemelen bunda da daha iyi olurdum. Eğer bir daha yüksek öğrenime devam edersem, bunu bencilce ve aptalca yapmak isterim. Bu ayrıcalıklı bir sorun. Ama sonunda, bozuk bir sistemde, gelmeyen ve aslında ilk etapta umursamadığım bir ödül için çabaladığımı fark ettim.