Gerçekten bunu yaşıyorum

Ben bir 26F’yim ve ÅŸu anda gerçekten mücadele ediyorum. O kadar depresif bir durumdayım ki yakın zamanda bir kursta %1 baÅŸarısız olduktan sonra saÄŸlık programından atıldım. Mezun olmama sadece bir dönem kalmıştı. Ne yazık ki programım öğrencilerin tek bir dersi tekrar almasına izin vermiyor. BaÅŸarısız olursanız, iki yıllık programın tamamını yeniden baÅŸlatmanız gerekir.

BaÄŸlam olarak ailemle yaşıyorum ve bu son derece zordu. Annem hatırlayabildiÄŸim kadarıyla duygusal ve sözlü olarak tacizde bulunuyordu ve babam duygusal açıdan kaçınmacı, mali açıdan kontrolcü ve evimizdeki iÅŸlev bozukluÄŸunu gidermeyi reddediyor. AnlaÅŸamıyorlar ama ayrılmıyorlar. Bu ortamda büyümek ve ders çalışmak çoÄŸu gün inanılmaz derecede stresli oldu, huzur içinde çalışabildiÄŸim tek zaman gece geç saatlerde annemin uyuduÄŸu zamandı. Kız kardeÅŸim ve ben ikimiz de ÅŸiddetli kaygıyla mücadele ediyoruz ve bu çevreye uzun süre maruz kalmaktan dolayı CPTSD’den şüpheleniyoruz.

Bu derece benim için her şey demekti. Benim ve kız kardeşimin çıkış yolu, finansal istikrar ve bağımsızlığa giden yol olması gerekiyordu. Bu hedefe ulaşmak için yıllarımı, akıl sağlığımı ve paramı feda ettim. Onu bu kadar yakından kaybetmek çok yıkıcı oldu.

Bu noktada programı yeniden baÅŸlatmanın finansal açıdan akıllıca olup olmadığından emin deÄŸilim. Zaten öğrenci kredisi borcum var, Pell Grant’e uygunluÄŸumu tükettim ve 18 yaşımdan beri üniversiteye girip çıkıyorum. Dürüst olmak gerekirse okulda tükenmiÅŸ hissediyorum ve diÄŸer alanlarla ilgilenmiyorum.

Ruh sağlığım açısından tam zamanlı bir iş bulup en kısa zamanda kız kardeşimin yanına taşınmayı düşünüyorum. En büyük endişem, maaştan maaşa geçiş döngüsünden kaçınmak ve okula geri dönmeye gerek kalmadan gerçek istikrar sunan bir iş veya kariyer yolu bulmak.

Benzer durumlarla karşılaşan kişilerden gelecek tavsiyeleri, özellikle de iş önerilerini, kariyer dönüm noktalarını veya böyle bir şeyden sonra ileriye yönelik gerçekçi yolları gerçekten takdir ediyorum.