Düşmek sorun değil

TL;DR – Başınızı dik tutun.

Buradaki neredeyse her gönderide insanlar kendilerine üzülüyor ve ben de bir bakış açısı değişikliği sağlamak istiyorum. Bu konunun amacını ve bu kadar çok insanın olaylara bu şekilde bakmasının nedenini anlıyorum. Kendim ve gönderileriniz hakkında neden bu kadar güçlü hissettiğim hakkında biraz bilgi vereceğim.

29 yaşındayım. Üniversiteye birkaç dönemden fazla gitmedim (belki bunu yazımda göreceksiniz). Bir perakende satış işinde çalışırken ve devlet üniversitesine giderken tipik yolun bana göre olmadığını fark ettim. İyi bir iş bulma garantisi olmadan ya da uygun bir beklentiye yakın bir şey olmadan okulda dört yıl geçirmeyi hayal edemiyordum. Becerilerinizi geliştirmek için hayatınızın yıllarını + iyi bir miktar parayı adadıktan sonra uygun bir iş bulma konusunda makul bir beklentiniz olması gerektiğini düşünüyorum.

Neyse, aslında beni yeni bir yola iten deneyim beklediÄŸimden daha erken gerçekleÅŸti. 18 yaşındaydım, asgari ücretin çok üzerinde kazanıyordum ve devlet üniversitesindeki ikinci dönemim için park bileti almaya gücüm yetmiyordu. Önemli deÄŸil, çünkü okulda ölçülü park yeri var ve park için bir iki dolara param yetiyor… ya da ben öyle sanıyordum. Okula arabayla gittiÄŸimi, arabamı park ettiÄŸimi ve ne kadar süre park etmeye gücüm yeteceÄŸine bakmak için banka hesabımı açtığımı açıkça hatırlıyorum. Tutarı tam olarak hatırlamıyorum ama telefonum çek hesabımda BÄ°R DOLARDAN daha azını gösteriyordu. Arabamı bozuk para için kontrol ettim ama kelimenin tam anlamıyla arabamı okulun arazisine park edecek bir dolarım yoktu… böylece eÄŸitim alabilirdim… daha fazla para kazanabilirdim…

Bir şekilde kendimi sınıfa doğru sürükledim. Yüzüme asıl tokat o gün daha sonra perakende işimde geldi. Patronum o kadar önemsiz bir şey yüzünden peşimdeydi ki, sinir bozucuydu. Ciddi bir çalışma ahlakım var ama yaptığım işe gerçekten inanmadığım sürece bu işe yaramıyor gibi görünüyor (bunu daha sonra öğrendim). Çalıştığım işin gelirimi tam olarak karşılayamayacağının farkına varmak "çıkış yolu" gerçekten çalışma arzumu kıran şey buydu. Günü (zorlukla) atlattım ve kendimle ciddi bir seans yapmak için eve geldim.

Kızgındım, üzgündüm, kaybolmuÅŸtum ve aradaki her ÅŸeydi. Kendime kızgındım. Ä°nsanların bunu yapmasına ve sadece… emmesine kızgındım. YaÅŸamın bu aÅŸamalarını kendilerini zorlayarak atlatıyorlar ve onlardan sonra gelen insanların da aynısını yapması gerekiyor. Sizden sonra gelenlerin iÅŸi biraz daha kolay olsun istemez misiniz? EÄŸer belli bir süreçten acı çektiyseniz, baÅŸkalarının da acısını kolaylaÅŸtırmayı amaçlamaz mıydınız? Bugün, o zamanlar yaÅŸadığım tüm hayal kırıklıklarını 10 kat büyütülmüş olarak görüyorum.

Duygularımı iş başvurusuna yönlendirdim. Kendime sorduğum ilk soru- "Aslında neyi umursuyorum?". Çocukluk tutkumu iş arayışıma taşıdım, 5 ayrı yöneticiyle görüştükten sonra ciddi bir işe girdim ve tüm zorluklara rağmen tutkularım doğrultusunda çalışarak 10 yıllık bir kariyere imza attım. İyi para kazandım, taşındım, harika bir sosyal hayatım oldu vs.

Nisan 2024, işten çıkarıldım.

Tutkuma baÄŸlı kalmaya karar verdim. Beni hayatta bu noktaya getirdi ve bunu yaparsam iÅŸe yarayacağını biliyorum. Tüm paramı yakıp ailemin yanına taşınmadan önce deÄŸil LOL. Åžimdi Uber kullanıyorum, 10 yıllık arabamın düzgün çalıştığından emin olmak için para biriktiriyorum ve bu dünyada gerçekten önemsediÄŸim ÅŸeyin peÅŸinden gitmek için burada kalıyorum. Sık sık iÅŸe geri dönmeyi ve faturaları ödeyebilecek bir iÅŸ bulmayı düşünüyorum. Arabamda geçen hafta biriktirdiÄŸim parayı silip süpüren rastgele sorunlar var. ArkadaÅŸlarım tatile gitmek, bir kulübe kiralamak ya da sadece dışarı çıkmak istiyor… Benim adıma 3 dolarım var! Bazen küçük kardeÅŸlerim üniversiteye gittikten sonra iyi iÅŸlere sahip oldukları için kendimi evde iÅŸe yaramaz hissediyorum. Belki de kredi çekip diplomamı almalıyım…

Hayır. Kendi yolumu çizeceÄŸim. Ä°ÅŸe yarayacağını biliyorum. Bu ÅŸeyin beni etkilemesine izin vermeyeceÄŸim. Daha önce de zordu ve daha da zorlaÅŸacak… ama iÅŸe yarayacağını biliyorum. Sadece kim olduÄŸuma baÄŸlı kalmalıyım. Sabahları yataktan kalkmama yardımcı olan ÅŸey bu. Arabamda bir ÅŸeyi tamir etmem gerektiÄŸinde ya da gecenin geç saatlerine kadar Uber kullandığımda gülmeme yardımcı olan ÅŸey bu. Önce zihniyet, sonra gerçeklik. Åžimdiye kadar, çok iyi. Bana bir ÅŸey sormaktan çekinmeyin.