Dürüst olmak gerekirse, nepo bebek olan ve hayatta zaten “baÅŸarılı” olan insanlara kızgınım ve bir nevi kıskanıyorum

Üçüncü dünya ülkesinden geliyorum ve birlikte okula gittiÄŸim insanlar; zaten nepo bebeklerdi ve temelde her ÅŸey onlara verildi. Ä°ÅŸlevsel olmayan ebeveynlerden geldim; benden hala çok ÅŸey bekleyen alkolik, depresif ve tembel. Lise için çok ÅŸey yaptım ve sadece öğrenmek için en zor konuları aldım, eÄŸer sadece asgari ücretli iÅŸler veya sömürücü çaÄŸrı merkezleri varsa, üçüncü dünya ülkesinde bunların hiçbirinin önemi yok. Ayrıca baÅŸka bir eyalette yaÅŸayan bir kız arkadaşım da vardı ve ev hayatım çok kötüydü ve kız arkadaşımı aylardır görmüyordum; Ãœlkeden kaçmak zorunda kaldım ve Avrupa CS’de okumaya gittim çünkü bunun yoksulluktan kurtulmama yardımcı olacağını düşündüm. Ama dürüst olmak gerekirse, dereceyi küçümsüyorum ve kendimi hayatımın geri kalanında bir ekranın arkasında çalışırken göremiyorum. Tabii ki diÄŸer nepo bebekler uluslararası iÅŸ veya sosyal hizmet yaparken veya hayal edebileceÄŸiniz en kolay ÅŸeyi yaparken kirayı ve tüm yaÅŸam masraflarını karşılarken dereceyi yönetirken çalışmak zorunda kaldım. Kız arkadaşımı özledim ve onunla çok mutlu olmak istedim ama ailem ve ülke hayatımı cehenneme çevirdi. Mümkün olduÄŸu kadar instagram’ı görmezden gelmeye çalışıyorum ama bu insanların hayatlarının en güzel anlarını yaÅŸadıklarını biliyorum; bazıları kelimenin tam anlamıyla milyoner ya da kız arkadaÅŸlarıyla çok zengin, sürekli seyahat ediyor, lüks tatiller yapıyor ve benim ülkemde benimle mezun olan insanlar ebeveynlerinin onlara verdiÄŸi iÅŸlerde çalışıyorlar ve çok kazanıyorlar ya da sevdikleri bir ÅŸey üzerinde çalışıyorlar ve sadece derslere odaklanıyorlar. Depresyonla baÅŸa çıkmam, saÄŸlıklı kalmam, sevmediÄŸim bir yüksek lisans derecesi, yarı zamanlı bir iÅŸ ve ÅŸiddetli yalnızlıkla baÅŸa çıkmam gerekiyor ve sonunda doymuÅŸ piyasa yüzünden iÅŸ bile bulamıyorum. Elimde deÄŸil ama hayatımın dönüştüğü durumdan dolayı çok kızgınım.