Disney Cory Evde: Bir başarı öyküsü, varoluşsal korku ve yaşamın anlamı

Evdeki Cory benim ruhsal uyanışımdı. Bu oyunu oynamaya başladığımdan beri insanlığa, maneviyata ve genel olarak hayata karşı yeni bir takdir kazandım. Kusursuz zamanlanmış her kahkaha parçası, yüksek sesli kahkaha ve yaratıcı dehanın vuruşu beni yeni bir varoluş düzeyine yükseltti ve bana evimiz dediğimiz bu mermerin gerçek anlamını gösterdi.

Sophie, Cory’nin kafalarını çalıp sadece bir cep telefonuyla takas ettiğinde özellikle çok etkilendim. Sıradan bir seyirci için bu, ortalama sitcom şakalarından başka bir şey değildir; ancak Meclis’teki Cory’nin kehanet yazarları aksini kanıtlıyor. Durumsal bir komedinin parlak cilasının ötesinde, ustaca yazılmış yazıları, ustalıkla hazırlanmış bir başarı, varoluşsal korku ve hayatın anlamını anlatıyor. Cory insanlığı simgeliyor; fırsatımız var ya da Cory’nin durumunda onun aptalları. Potansiyelimize rağmen hayat, Tanrı’nın veya kontrolümüz dışındaki güçlerin sembolü olan Sophie tarafından elimizden alınıyor. Karşılığında bize bir cep telefonu ya da sahte mutluluk veriliyor. Bu ölümlü hayatı, en önemli şeyler dışında her şeye sahip olarak geçirmek kaderimizde var: gerçek doyum ve dünyamız üzerinde somut bir etki. Bunun yerine, bizden daha büyük güçler için sıradan işlere devredildik, burjuvazinin emrinde çalışarak sadece ekmek ve sirklerle çalışarak aklımızı aklı başında tuttuk.

Ancak Cory’nin bobblehead yolculuğu acı tatlı bir şekilde sona erer. Cory, kafalarını geri almak için patates kızartmasını Sophie’ye takas eder ve bir bedel karşılığında tatmini yeniden kazanır. Bu patates kızartması Cory’nin dünya üzerindeki etkisini ve toplumu memnun etme çabalarını temsil ediyor. Gerçek mutluluk Cory’nin kızartmasından kaynaklanmaz; Doyumu keşfetmek için, kimse insanların eğlence olsun diye aval aval bakacağı bir cazibe noktası haline gelemez. Mutluluk, Sophie’nin yazdığı başarıya giden yol ya da üzerinizdeki güçler değil, kendi kurallarınıza uymanızdan kaynaklanır. Size mutluluk söylenemez; kendi tatmininizi yaratmalısınız ve Cory’nin keşif yolculuğu herhangi bir medyadaki en şiirsel yolculuktur.

Cory, geleceği elinden alındıktan sonra güneşe ateş eden, proletaryanın tatminsiz bir üyesi olarak başlar; ama sonunda, içinde bulunduğu çıkmazla yüzleşir ve özgün olmayı gerçek tatminle takas eder. İşte dostlarım, hayatın gerçek anlamı budur. Son on dokuz yıl yedi gün boyunca Cory’nin aptalları için değil, insanlığın bu geniş ve öngörülemez evrendeki kaderi için kontrolsüz bir şekilde ağladım. Bu incelemeyi okursanız lütfen Cory’nin Temsilciler Meclisi’ndeki uyarısına kulak verin; patates kızartmalarınızı bobblehead’lerle değiştirin. Bu oyuna kusursuz bir 10/10 veriyorum ama bu bile ne yazık ki çok düşük. Yapabilseydim Meclis’teki Cory’ye anlaşılmasının ötesinde bir puan verirdim; boyutunu hesaplamaya çalışan işlemcileri yok edecek, teorik olarak mümkün olan en büyük sayıyı keşfederek fiziğe meydan okuyacak ve matematik alanını sonsuza dek değiştirecektir. Bu röportajı keşfeden kişiye: Tarihin Cory’yi Meclis’te unutmasına izin vermeyin. Cory’nin anısını canlı tutun ve onun bilgeliğiyle dünya barışını yaratın. El fin.