dikkat etmedin

Dikkat ediyorum. Bu dinlediğim üçüncü Radiohead albümüydü. 2008 yazında, bedava yeni müzik diye In Rainbows’a baktım ve sonunda o kadar çok sevdim ki, Goodwill’e gittim ve tüm Radiohead CD’lerini (Pablo Honey, Amnesiac, Hail to the Thief) satın aldım. Ağabeyim söylediği için Pablo Honey’i dinlemeyi ertelemiştim ama Amnesiac’ı dinleyip aklımı başımdan aldı ve ardından büyük beklentilerle HttT’ye girdim. Life in a Glasshouse’dan 2+2’ye geçiş gerçekten de şimdiye kadar müzik konusunda yaşadığım en iğrenç masraftı. Birkaç ay sonra OK Computer ve Kid A’yı inceledikten sonra bir şans daha verdim ve aslında o kadar da kötü değildi. Çok daha kötüydü. Birkaç yıl önce grubun geçmişini okuduğumda her şey mantıklı geldi. Kid A seanslarından sonra forma daha fazla geri dönmeye çalıştılar, ancak ya tembelleştiler, tükendiler ya da EMI’deki kostümler uyandı ve bilindiği gibi sinir bozucu gibi hissettiler. Daha sonra bu tuhaf aşk çocuğunu iyi bilgisayar ile virajlar arasında yaptılar (ki bu da iyi bir bilgisayar ama daha kötüsü ve daha sinirli). Bu albüm 90’larda çıksaydı benim için sorun olmazdı, ancak 6. albümleri olarak, özellikle Radiohead’in geçen yıl masaya getirdiği diyetle karşılaştırıldığında o kadar yetersiz kalıyor ki, en kötüsü. Ancak bu albüme olan nefretim lisedeki kadar güçlü değil. Bu hâlâ onların en kötüsü ama Pablo Honey’den çok da kötü değil. 5 berbat şarkısı, 8 kötü şarkısı ve 1 harika şarkısı olduğunu düşünmüştüm ama şimdi 2 berbat şarkısı, 4 kötü şarkısı, 2 vasat şarkısı, 5 iyi şarkısı ve 1 harika şarkısı olduğunu söyleyebilirim. Bir albüm için hâlâ iyi ama bir Radiohead albümü için hiç de iyi değil.