Derin bir psikolojik travmam var, asla atlatabileceğimi düşünmüyorum.

28 milyon yaşındayım ve ergenlik yıllarımda ailemle çok tartıştığımı hatırlıyorum. Çünkü her zaman beni desteklediklerini iddia ederlerdi ama sonra yapmak istediğim her şeyde ya senin yapabileceğini sanmıyorum derlerdi. Onlara havayolu pilotu olmak istediğimi söyledim. Annem DEHB hastası olduğum ve dikkatimin ne kadar kötü olduğu için FAA’dan birinci sınıf tıbbi tedavi alamayacağımı söyledi. Nasıl avukat olmak istediğimi anlattım ve onlar da bana, o zamanlar okuduğunu anlama yeteneğimin ne kadar kötü olduğundan, hukuk fakültesine girmek için gerekli olan LSAT sınavının mantık bileşeni kısmını anlayamayacağımı söylediler. Sonra Hava Kuvvetlerine katılmak istediğimi söyledim tabii ki o da bana otizm spektrumunda olduğum için gireceğimi söyledi. Ve matematik her zaman benim en büyük engelimdi ve bilgili olduğum alanlarda bile hala senin gibi şeyler söylerlerdi ama matematik bileşeni burada yer alıyor. Ve bugün bir yetişkin olarak bana hala bu saçmalıkları söylüyorlar.

Ama bu sadece onlar değildi kahrolası. Lisede öğretmenlerim belirli görevleri yerine getirme yeteneğimi sorguladılar. Bulunduğum sınıfa gelip gelmediği veya onlarla taşıyıcılar hakkında konuşup konuşmadığım. Ayrıca bir IEP’m vardı ve lisenin ilk yılında telafi kurslarına yerleştirildim ve genel olarak Ed sınıflarında ve vaka yöneticim olarak alabileceğim dersleri tam anlamıyla sınırlandırmak istedim. Çünkü özellikle matematik ve niceliksel akıl yürütmede ortalamanın çok altında değerlendiriliyordum. Teknik olarak buna katılıyorum, o zamanlar en temel konularda temel bir anlayışa bile sahip değildim. Ve cebir dersindeyken testlerde kelimenin tam anlamıyla kopya çekiyordum çünkü en basit bağlamları bile anlayamıyordum. Kelimenin tam anlamıyla, ailemin son derece başarılı insanları düşündüklerini düşündükleri fikrine dayanamıyorum. 30 yaşına geldiğinde milyoner gibi olan birinden bahsetmiyorum. Mühendisler gibi son derece sofistike insanlardan, en çok satan insanlardan, bilim adamlarından bahsediyorum, annem ve babam bu insanların bu noktaya sıkı çalışma ve kararlılıkla ulaştığını düşünmüyor gibi görünüyor. Görünüşe göre sahip oldukları yeteneklerin daha başlangıçta orada olduğunu ve bunları kendi avantajlarına kullanmayı başardıklarını düşünüyorlar. Sanki şanslılarmış gibi, sanki birinin her gün böyle düşünmeyi nasıl başardığını bilmiyorum.

Ama evet, zaten kimseden eleştiri alamamamın nedeni de bu. Basit bir anlaşmazlık gibi basit bir şey yüzünden arkadaşlarımı kaybettim ya da bana ah ya işe yaramazsa ya bu olursa ne olur gibi sorular sordular ya da bana “işte hayatın acımasız bir gerçeği dostum bazen işler her zaman istediğin gibi olmuyor” dediklerini söylemek zorunda kaldılar, hepsi buna bağlı. Liseden mezun olduğumdan bu yana on yıl geçmesine rağmen tüm travma hala geri geliyor. Mücadeleler yüzünden değil, bana verilen sürekli şüphe yüzünden. Ailem, aile üyelerim, öğretmenler tarafından. Bu yüzden birkaç gün önce hayatımda sadece evet adamlarının olmasını istediğimi yazdım. İnsanlardan tavsiye bile alamıyorum çünkü çok acı verici. Ve bunu asla aşabileceğimi sanmıyorum. Evet, her gün üzgün değilim. Birçok gün var. Çok mutluyum ama sadece uzun vadeli. Başkalarının ne düşündüğünü umursamadan, tam anlamıyla sevebileceğimi, başkalarının ne düşündüğünü umursamayabileceğimi sanmıyorum. Elbette başkalarından izin almadan veya onay almadan çalışabiliyorum, çok çalışabiliyorum ve işi yapabiliyorum. Sorun bu değil ama geriye dönüp düşünmek ya da bu duyguları kafamda taşımak zorunda değilim. Gideceklerini sanmıyorum.

Söylediğim gibi, keşke engelliliğime rağmen bana da yıldız futbol efsanesi olan bir çocuğun söylediği gibi davranılsaydı. Ve düz bir A öğrencisiydi, sonra UCLA’ya girdi. Daha sonra 20’li yaşlarının başında Wall Street’teki bir firmada çalışmaya başladı. Bana bu şekilde davranılsaydı hayatımın 1 milyon kat daha iyi olacağını hissediyorum.