Mart 3, 2026
Depresyon nedeniyle liseyi bıraktım ve mevcut ekonomiyi gördükten sonra geleceğim için korkuyorum.
Ben (20F) depresyon nedeniyle 16 yaşında okulu bıraktım. İlaçları aldım, iyileştim ve bir süreliğine evde okula gittim ama bu benim için çok fazlaydı. Okulu bıraktığımdan beri planım 21 yaşında üniversiteye gitmekti ve artık yaklaştığı için geleceğim hakkında daha çok düşünüyorum. Bu kadar uzun süre ertelemenin benim için tembellik olduğunu biliyorum. Benim mantığım, 18 yaşında mezun olmam gerektiği için ilk iki yıl boyunca geçer not almamdı ve erken diploma almayı da umursamadım. Okulu bırakmadan çok önce, liseden sonra 2-3 yıl ara vermeyi, ardından devlet üniversitesine gitmeyi planlıyordum çünkü daha ucuz ve daha sonra 4 yıllık üniversiteye geçtiğim sürece pek bir fark yok.
Ä°nsanların bu ekonomide iÅŸ bulmanın ne kadar zor olduÄŸundan bahsettiÄŸini görüyorum. DiÄŸer liseyi bırakanların deneyimleri hakkında bir ÅŸeyler araÅŸtırdım, her zaman iyi iÅŸ çıkardıklarını söyleyen insanlar oluyor, ancak bunlar her zaman 90’ların sonlarından 2000’lerin baÅŸlarına kadar iÅŸ aramaya baÅŸlayan insanlardı. Ekonomi ve iÅŸ piyasası artık tamamen farklı, 10 yıl gibi bir sürede geliri 50 binin altında olan bir ev alamam.
Sonra baÅŸkalarının ÅŸunu söylediÄŸini gördüm: Bazı liseyi bırakanlar baÅŸarılı olsa da çoÄŸu baÅŸaramıyor. BaÅŸarılı olanların gerçekten ÅŸanslı falanmış gibi görünmesini saÄŸlıyorlar. Belki de sadece GED’e ve üniversite eÄŸitimine devam etmeden okulu bırakan insanlardan bahsediyorlardı ki ben de bunu yapmayı planlıyorum. Ama hala gerçekten korkuyorum. Ya baÅŸarısız olursam? gibi, bu konuda sarmal yapmaya devam ediyorum. Ya evsiz kalırsam? Aslında çok fazla bir ÅŸey istemiyorum. Tüm faturalarımı ödeyebileceÄŸim, hâlâ biraz paramın kalabileceÄŸi ve her gün makul bir saatte iÅŸten çıkabileceÄŸim bir iÅŸ bulduÄŸum sürece. Ben çok lüks bir insan deÄŸilim, eÄŸer video oyunlarına, yayın aboneliklerine param yetiyorsa ve açlıktan ölmüyorsam mutluyum.
Eğer yüksek lisans derecesine sahip insanlar bile, işe yaramaz olanlar bile hala iş bulmakta zorlanıyorsa, benim için gerçekten umut var mı? Yüksek Lisansı bırakan ve sonrasında GED ve üniversiteye devam eden bir kişi bu iş piyasasında hala hayatta kalabilir mi?
Etiketler:
4 Yorum
Yorum Yaz
Yorum yapabilmek için oturum açmalısınız.
You’re still quite young, a GED will improve your odds and attending community college your first two years is very wise. You might look into career testing. What sorts of things are you interested in?
Take action, that’s what anxiety is afraid of. If you keep on thinking on what to do but you are not doing it, you’ll just be consumed of anxiety. You can’t control the future but you can influence it by staying in the present and doing what you can do NOW
I have coworkers who dropped out of high school. They got GEDs and became Certified Nurse Aids (which you can do in a month through community college). They’re fine, but they’re not trying to buy houses. If they are, it’s with a spouse, and it’s a fixer upper in the middle of nowhere. Living with parents and renting cheap apartments are more common. If they don’t have kids, they can pay their bills. If they have kids, they’re on food stamps. They’re not working 9-5 either. Shifts are 6 am to 2 pm, 2 pm to 10 pm, and 10 pm to 6 am. Weekends and holidays are required. Some CNAs go to college and become nurses. They live middle class lives and have enough money.
You can succeed, whatever your definition of success is. You’ll have to work at it though. Get a job. Get that GED. Get some kind of further education that’s directly connected to a job that’s in demand. Move to a place with more jobs or cheaper housing if you have to.
Not having a high school diploma is a minor problem. Being the kind of person who drops out when things get hard is a major problem. You need to fight that habit with everything you have.
i also dropped out at 16, same reasons as you. i have no advice, but i just wanted to say that it’s not impossible to get an education and a job; i’m 28 now with a bachelor’s degree and a decent job. i don’t make a lot of money but i live alone, i travel, i can afford the things i need. i don’t say all this to brag, but to say that i am living proof that things can change for the better!