Çılgın Ekmek Monidrum

Kardeşim… Dün gece başıma gelenlerin ağırlığını anladığınızı sanmıyorum. Kaygan olduğumu sanıyordum, değil mi? Little Caesar’ın Crazy Bread ™ ‘ü kapmak için ilk randevumdan önce salladım çünkü bu tarih öncesi yakıta ihtiyacım vardı. Sıcak, sarımsak, tereyağı saf günaha çubuklar. Çok az şey biliyordum, ekmek yemiyordum… Bir gıdıklama zaman bombası tüketiyordum.

Bir saat ileri, onun karşısında oturuyorum, pürüzsüz olmaya çalışıyorum, şakalarına gülmeye çalışıyorum, aniden – Defcon 1. Hoover Barajı’ndan daha sert sıktım, ama çılgın ekmek çok güçlüydü. Bana ihanet etti. Tam orada, konuşmanın ortasında, pantolonumu bin petrol dökülmesinin gücü ile parlatıyorum.

Koku bizi siperlerde hardal gazı gibi vurdu. Yapışkan. Ilık. Kutsal olmayan. Bana insanlığa karşı savaş suçları işlediğim gibi baktı. Güvenim buharlaştı. Haysiyetim çözüldü. Gecem bir öpücükle değil, bir gülümsemeyle değil, benimle penguen kaçakçılığı kaçakçılığı gibi tuvalete hızla sona erdi.

Küçük Sezar… Beni mahvettin.