Ocak 22, 2026
Çalışmaktan korkuyorum ama çalışmam lazım
Ben F21’im. Yeni bir iş aramam gerekiyordu ama bulma motivasyonumu kaybettim. Artık çalışmak istemiyorum. Şu anda bankamda iş bulmak için bir yıl beklemeye yetecek kadar param var ama ailemin yanında yaşıyorum ve annem iş bulmamı istiyor. Yani sanırım yapmalıyım.
Sorun şu ki, çalışmaktan korkuyorum. Daha önce yapmadım. Mobilya ve dekorasyon konusunda pek tanınmayan bir kurumsal perakende mağazasında harika bir ilk işim oldu. Nişten gerçekten hoşlanan müşterileri olan küçük bir kadroydu. Sergileme konusunda yaratıcı olmaktan, rafları stoklamaya ve insanların parasını çekmeye kadar çeşitli görevleri yerine getirebildim. Sevmediğim tek kısım vardiyaların çok az olması, kredi kartlarının satılması ve satış yapmak için insanlara gitmemdi. Ama vardiyalarda bile insanlar sesleniyor ve vardiyalarını devralmam için beni çağırıyorlardı ve ben de mutlu bir şekilde gidiyordum. Beni meşgul etti ve *aslında* küçük kadrolu bir iş ailesi gibi hissettim. Çok güzel bir ortam. Gösterişler ve diğer şeylerle atmosferde ev gibi bir his vardı. Ve Noel şaka değildi! Muhtemelen bölgedeki en Noel tarzı yerdi.
Ama ne yazık ki o mağaza kapandı. Hala orada olmamamın tek nedeni bu. Yeni bir iş bulmam 5 ay sürdü. Hatta o sırada ağladım çünkü çalışmak istiyordum. Kendimi sıkılmış ve işe yaramaz hissediyordum ve bir gelir istiyordum.
Ve sonra Target geldi. İlk başta hoşuma gitti. İş makuldü. Ne yaptığımı biliyordum ve yeni görevler vardı. Starbucks mağazanın hemen içindeydi ki bu da güzeldi. İnsanlar ilk başta iyi görünüyordu.
Ama çok geçmeden bundan nefret etmeye başladım. 2 çalışan benimle dalga geçiyor ve görünüşe göre beni kovdurmaya çalışıyor gibiydi. Görevler bize belirlenen süre içerisinde imkansız hale gelmeye başladı. Çoğu zaman sıkılmıştım (o sırada diğer insanlar AÇIKÇA telefonlarıyla konuşuyorlardı ama BAZI NEDENLE ben istisnaydım), ama bazen biraz bunaldım. Bazen çürük yiyecek kokusuyla karşı karşıya kalmak zorunda kalıyorduk (daha çok dışkı kokuyordu). İnsanlar işlerini nasıl yapacaklarını bilmiyorlardı ve diğer departmanlara işlerini yapmadıkları konusunda şikayet ettiğimizde bile yöneticileri dinlemiyordu. Hatalarından dolayı haklı olarak üzülen müşterilerle uğraşmak zorunda kaldık. Herkes arpanın bu işe katlanmasından nefret ediyor gibiydi. Ayrıca bana çok fazla saat verdiler. Günümün çoğunu alan bir iş için sabah çok erken kalkıyordum.
İş arkadaşlarıma diğer işleri sorduğumda yüzlerce başvuru yaptıklarını ve 2 yılı aşkın süredir Target’ta takılıp kaldıklarını söylediklerinde korktum. Orada sıkışıp kalamazdım. Zaten bir kabustu. Yeni bir iş bulana kadar dayanmaya çalıştım ama başaramadım. İşsizliğin ve can sıkıntısının bu işten daha iyi olduğuna karar verdim. Bu işte çalışmaktansa berbat bir istihdam çağında iş bulmaya takılıp kalmayı tercih ederim. Bu iş benden aşağıdaydı.
Yani ayrılalı bir buçuk ay oldu. İlk kez işsiz kaldığımda, yeni bir iş bulma konusunda motive oldum. Bu sefer öyle bir isteğim yok. Son iş benim için her şeyi mahvetti. Çalışmanın hayatımı boşa harcadığını fark ettim ve bundan nefret ettim. Hayat berbat bir işte çalışmak için çok kısa. Henüz beni çalışmaya motive eden hiçbir şey olmadı. Belki telefon faturam için bankamdaki paranın tamamı tükendiğinde, ama en az bir yıllık param var. Ödeyecek başka bir şeyim yok. Ana uğraşım olmasını istediğim bir yan uğraşım var ama aynı zamanda telefon bağımlılığımla da mücadele etmem gerekiyor 🙃.
Aksi takdirde Otelcilik Yönetimi diplomam var. Otellere girmeye çalıştım ama beni istemiyorlar ve bir parçam, ilk başta planladığım gibi ön büro yapmaktan sıkılacağımı hissediyor. Hangi işi istediğimi bilmiyorum. Şu an bulunduğum yer pek fazla değil. Annemin bu bahar ailemle tatile çıkamayacağımı söyleyerek beni zorlamaya çalıştığını biliyorum, ama onun daha önce ziyaret ettiğimiz iki yer arasında karar verdiğini ve türbülanslı son tatilimizin ardından (ve uçuşlar ve 11 Eylül çalışmaları hakkındaki haberler) hafif bir uçak korkusuyla karar verdiğini bilmek pek işe yaramıyor. Tekrar hayatımı boşa harcıyormuşum gibi hissetmek istemiyorum. yani sanırım zaten hayatımı boşa harcıyorum ama en azından bunu beni umursamayan zorbalar için yapmıyorum. Yani bir iş için ne yapacağımı gerçekten bilmiyorum. Gerçek bir tutkum olmadığı sürece tekrar perakende satış yapmak istemiyorum. Ne yapabileceğime dair bir fikrin var mı? Kariyer açısından mı?
TLDR: Son işim berbattı ve şimdi gerçekten çalışmak istemiyorum ama annemden çalışmam konusunda baskı var. Muhtemelen gelir elde etmek için çalışmalıyım ama tekrar berbat bir işte çalışmak istemiyorum.
Etiketler:
6 Yorum
Yorum Yaz
Yorum yapabilmek için oturum açmalısınız.
It’s clear you’ve put a lot of thought into where you’re at, even if it feels messy. The flip side is, is that you know what a good work environment can feel like, which makes settling for anything less feel like a huge step backward.
Since you said you don’t want to return to retail unless it’s tied to a real passion, start there. What are you naturally drawn to right now, even just a little? Think about environments, not just job titles. You liked your old store because it was beautiful, creative, close-knit, and had seasonal excitement. Maybe there’s a version of that in a boutique store, an event planning company, a plant shop, an arts nonprofit, or a small business. You also mentioned having a hospitality degree, which could be used toward specialty tourism, local cultural centers, event support roles, or even admin work in creative or community-driven spaces.
First off, I want to say: you don’t hate work. You loved your first job. What you hate is *bad* work—toxic coworkers, impossible expectations, feeling like a number. That’s an important distinction, because it means the right fit is still out there for you.
Let’s look at what actually made that first job great:
* Small team with real relationships
* Creative tasks (displays, visual merchandising)
* Variety in your day
* A niche product you could care about
* Customers who were genuinely interested, not just passing through
That’s your template. Now let’s find it again.
Some ideas:
Visual Merchandising: You clearly have a knack for this. Smaller boutiques, florists, home goods stores, and even event companies need people who can make spaces look beautiful. Search for “visual merchandiser” or “display coordinator” roles.
2. Small hospitality Venues: Your degree doesn’t have to mean hotel front desk. Think boutique inns, bed & breakfasts, surfing lodges, event venues, or wedding coordinators. Smaller operations = more variety, more creativity, less corporate nonsense.
3. Your side hustel: You mentioned this—what is it? This might be the most important thing you said. If there’s something you’re building, even part-time work that *supports* that goal (flexible hours, low stress) might be the right move rather than chasing a “career job” right now.
4. Specialty Retail: You said you’d do retail if it involved a real passion. What are those passions? Plants? Books? Art supplies? Gaming? There are small shops for almost everything.
You’re 21 with savings and low expenses. That’s actually a great position to be strategic rather than desperate. Take the pressure off finding “the career” and focus on finding “a decent situation that doesn’t drain my soul while I figure things out.”
What’s the side hustle, if you don’t mind sharing?
What you’re describing is actually very typical for retail and other entry-level jobs. Unpleasant tasks, strict policies haphazardly implemented, and coworkers you wouldn’t choose socially are literally retail in a nutshell.
That doesn’t mean your feelings are invalid, but it *does* mean this experience isn’t unusual or targeted! Part of early work life is learning how to tolerate inconvenience, manage friction, and build resilience even when the job isn’t enjoyable. Before concluding that the environment is unhealthy, it may be worth asking yourself whether this role is simply demanding skills and tolerance that are still developing.
You need to get past the idea that anyone wants to work. Labor is not enjoyable, that’s why we’re paid to do it. You have no choice but to work to survive, especially when your time being supported by your parents is fleeting.
You have to learn to live in the reality we are dealt. It’s a waste of time to dwell on how you don’t want to work because it’s not an option. Focus on real options. The time you’re wasting on non real options can be put there to make steps to improve your situation.
Perhaps your parents would be willing to partially support you a few more years while you get a professional certificate program knocked out and work part time. But you must be committed to the understanding that this is to get a better job, not just a delay tactic to avoid labor.
You just come off immature, thin skinned, lazy, and entitled by your post. “That job was below me.”
Oh ya, let’s see you prove it.
You said you couldn’t hack it there to be a boss, so why will somewhere else be different?
And when your money ran out after a year what was your plan again?
If you really are this resistant to the workforce would you want to be a homemaker?
It would answer all these supposed problems to think you have.
I’m 58 and I don’t want to work anymore. On the other hand I do want to pay my bills.