Burada 20’li yaÅŸlarının başını boÅŸa harcayıp hala baÅŸarabilen var mı?

Bunu motivasyon alıntıları değil, gerçek deneyimler istemek için yazıyorum.

Artık 25 yaşındayım. Gösterimi 24 yaşında toparladım.

Ergenliğim ve yirmili yaşlarımın başı kaotikti.

Uyuşturucu. Kızların peşinde. Zamanı ve zihinsel enerjiyi boşa harcamak.

Gerçek bir öncelik yok, net bir yön yok, belirli bir şey inşa etmeye yönelik güçlü bir istek yok.

Tamamen kaybolmamıştım. Avrupalı ​​bir işletme diplomasıyla mezun olmayı başardım.

Ama hiçbir zaman mükemmel olamadım. Hiçbir zaman tek bir konuda özellikle iyi olamadım.

En iyi ihtimalle, genel olarak ortalamaydım, belki sosyal becerilerde zor olanlardan daha güçlüydüm.

Yaklaşık bir yıl önce bir şeyler değişti.

Uyuşturucuyu ve saçmalıkların çoğunu bıraktım.

Ciddi bir şekilde okumaya, sürekli antrenman yapmaya ve her gün durumumu kaçmak yerine nasıl iyileştirebileceğimi düşünmeye başladım.

Kağıt üzerinde açıkça daha iyi durumdayım.

Zihinsel ve fiziksel olarak farklı bir yerdeyim.

Sorun, bir türlü kaybolmayan duygudur.

Çok geç başladım.

Ben ne yaptığımı fark etmeden önce hasar çoktan verilmişti.

Gerçekten başarılı olan insanların çok daha önceden netliğe veya ivmeye sahip olduklarını ve benim her zaman geride kalacağımı.

Benzer bir başlangıç ​​yapmış insanları arıyorum.

Odaklanmamış. Dikkatin dağılmış. Kağıt üzerinde vasat.

Ve sadece yirmili yaşlarının ortasında veya sonrasında ciddileşen, ancak yine de gerçekten gurur duyacakları bir şey inşa etmeyi başaranlar.

Özellikle somut yörüngelerle ilgileniyorum.

İlk önce ne değişti? Alışkanlıklar, çevre, zihniyet, kariyer yönü?

Gerçek sonuçları gerçekten görmeniz ne kadar zaman aldı?

Sadece dürüst cevaplar. Rahatlık aramıyorum.