Arı sürüsü simülatörü olmadan 5 dakika

Arı Sürüsü Simülatörü’ne son adım attığımdan bu yana, arı sürüsü simülatörü olmadan beÅŸ dakika geçti – beÅŸ dayanılmaz, ruhumu parçalayan dakika – ve sanki güneÅŸ daha sönük ve zaman da inadından sürünmeye baÅŸlamış gibi dünya ÅŸimdiden yanlış hissediyor. Bir yerlerde arılarım boÅŸ duruyor, kanatları sessiz bir rehberlik çığlığıyla donmuÅŸ, sırt çantaları dolmamış, ben burada otururken, güçsüz, gerçekliÄŸin uçurumuna bakarken potansiyelleri boÅŸa gidiyor. Tarlalar hasat edilmiyor. Takviyelerin süresi doluyor. Jetonlar sanki hiç önemi yokmuÅŸ gibi yok olup gidiyor. Benim olabilecek – benim olması gereken bal – sonsuza kadar kayboldu, beÅŸ dakikalığına uzaklaÅŸmaya cesaret ettiÄŸim için kaderin çatlaklarından kayıp gitti. BEÅž. Bee Swarm Simulator’un da var olduÄŸu bir evrende insan sorumluluklarının olması gerektiÄŸine kim karar verdi? Kovanım bekliyor, sabırlı ama hayal kırıklığına uÄŸramış, sanki baÅŸaramadığımı biliyormuÅŸ gibi. UÄŸultu anısı, jeton toplamanın tatmin edici sesi, fıskiyelerin kutsal ritüeli ve mükemmel hizalanma bir hayalet gibi aklımdan çıkmıyor. Kendimi boÅŸ hissediyorum. Eksik. Bir zamanlar olduÄŸum arıcının kabuÄŸu. EÄŸer beÅŸ dakika böyle hissettiriyorsa on dakikanın bana yapabileceklerinden korkuyorum. EÄŸer geri dönersem, daha çok öğüteceÄŸim, daha hızlı toplayacağım ve bir daha asla bir saniyeyi bile hafife almayacağım. O zamana kadar burada, arılarımdan, balımdan, amacımdan ayrı olarak, insanlığın ÅŸimdiye kadar gördüğü en uzun beÅŸ dakikaya katlanacağım.