Anlamak için mücadele etmek

33 yaşındayım ve son 7 yıldır çalışamıyorum. Hastalığım daha iyi oluyor ve beni etkileyen tek anlardan bazıları, bir gün bir gün terapist haline gelip dünyaya iz bıraktı.

Ama herhangi bir motivasyon bulmayı gerçekten zor buluyorum. NZ’deki sınırlı seçeneklerden, lisanslı düzeyde bahsetmiyorum bile. Zaten bir niteliğim var, ancak kayıt olmak için zorunlu denetimli saatlerim yok. Tam zamanlı çalışma yapamıyorum, hastalığım tamamen gitmiyor ve parasal olarak, bunu karşılayamıyorum. İki kez yapmak istediğim ustalar tarafından reddedildim, bu yüzden şimdi başka yollar bulmalıyım. Ama ben sadece. Yapamamak. Bulmak. Motivasyon.

Bu kadar korkunç bir toplumsal iklimde çalışmak için heyecanı nasıl bulur? Umutsuzca ihtiyaç duyulan akıl sağlığı profesyonellerinin kalifiye olmaları neden bu kadar zor? Kariyer hedeflerinize ulaşamazsanız, ne yapacağınızı nasıl anlarsınız?