30 yaşına giriyorum

30 yaşıma giriyorum ve sanki 20’li yaşlarımdan yeni uyanmış gibi hissediyorum ve aslında ne inşa ettiğime dair hiçbir fikrim yok.

Yurt dışında yaşıyorum, 3 dil konuşuyorum, çeviri alanında yüksek lisansımı tamamlamak üzereyim, satış alanında tam zamanlı bir iş buldum, aynı evi paylaştığım bir erkek arkadaşım var ve 7 bin kadar depozito aldım ve tüm birikimim bu.

Kağıt üzerinde kulağa hoş geliyor ama hayatım boyunca hayatta kalmaya çalıştığımı ve hiçbir zaman gelişemediğimi hissediyorum. Tüm kararlarım aciliyet ve hayatta kalma içgüdüsüyle verildi.

Uzun zamandır İngilizce öğretmeniyim ve bunda herhangi bir ilerleme görmedim, gerçek bir kariyer kurmaya karar verdim ve küçük bir şirkette bu giriş seviyesi ihracat satış pozisyonunu aldım. Hala sigorta veya vize desteği sağlanmadı. Çok şey öğrendim ama aynı zamanda bir yıl boyunca kendimi geri ittim ve çok alçakgönüllü oldum. Koreli bir şirketteki en genç ve tek yabancı olmak. İnanılmaz derecede profesyonellikten uzak, düzensiz ve sistemime büyük zarar verdi. Kendimi çok zorladım ve çok şey öğrendim, elimden gelenin en iyisini yaptım ama bir yıl önce daha mutlu bir insandım. 1 yıllık sözleşmem yakında bitiyor ve yenilesem mi yoksa ayrılsam mı bilemiyorum. Git ve ne yap? Başka bir yerde giriş seviyesi mi olacaksınız? Çeviri alanındaki ustalarımla ne yapacağımı bilmiyorum. Öğretmenliğe geri dönüp mutlu ve parasız mı kalmalıyım bilmiyorum.

İnsanlar tutkuyla yatırım yapın diyor, sonunda IBKR’yi indirdim ve giriş seviyesinde bazı şeyler aldım ama güvenilir bir şey olup olmadığını bilmiyorum. Beni her gün daha fazla zorlamaktan yavaş yavaş kurtaracak hamleler yapmam gerektiğini anlıyorum. Nereden başlayacağımı bilmiyorum.

Sanki gözümü kırpıştırmışım gibi hissediyorum ve şimdi 30 yaşındayım ve ne sağlam bir kariyer yolum ne de yeterli birikimim var.

3 yıllık erkek arkadaşımla Kore’de, dilini konuşamadığı 23m²’lik küçük bir dairede yaşıyoruz. O en tatlısı ve onu ölesiye seviyorum, hayatımın en büyük şansı. Ama o benden daha fazla kaybolmuş durumda, güçlü bir kariyer planı yok, çoğunlukla benim yolumu takip ediyor ve daha fazlasını arzulayacak ve daha fazlasını yapacak hiçbir şey konusunda tutkulu değil. Bir noktada evlenmemiz gerektiğini hissediyorum. Ama bunu planlamazsak bu olmayacak ve onun sadece arada bir konuştuğumuzda geleceği düşündüğünü hissediyorum. En azından birimizin ne yaptığımızı bildiğini hissetmek istiyorum.

Bu yüzden panikliyorum.

36 yaşında olup hâlâ bu şekilde yaşamaktan, hâlâ sıkışık, hâlâ dengesiz, hâlâ 9 yıllık bir “erkek arkadaşımla” yaşamaktan, hâlâ bunu çözmeye çalışmaktan korkuyorum. Altı yıl sonra sıkışıp kalmışım gibi hissederek uyanmak istemiyorum.

Bu sadece 30 yaşına girme paniği mi?