Ocak 25, 2026
29 yaşına girmek üzereyim (Erkek) yirmili yaşlarımın tamamını tedavi edilmeyen ciddi akıl sağlığı hastalığından dolayı kaybettim. şimdi bir yol ayrımında sıkışıp kaldım ve ne yapacağımı bilmiyorum ve her şeyden vazgeçmek istiyorum
Bir yanım toparlanmanın ve hayatımı düzeltmenin (diğer bir deyişle diploma alma, kariyer sahibi olma, aile kurma vb.) zamanının geldiğinin farkında ve beni yanlış anlamayın, bunu sadece toplumun beklediği bir şey olduğu için yapmak istemiyorum, gerçekten benim yaşımdaki pek çok kişi gibi buna zaten sahip olan türden bir insan olmayı dilerdim. Öte yandan, çocukluk çağı travmalarıyla uğraşmaya başlayalı ya da hatta bunun beni ne kadar etkilediğinin farkına varalı henüz 3-4 yıl olduğu gerçeği, aynı zamanda seyahate, kıyafete, maddi şeylere harcama yapmak, ciddi ilişkiler yerine ilişkiler kurmak ve esrar (en sevdiğim ve tek tercih ettiğim uyuşturucu) kullanmaya devam etmek gibi geleceği düşünmeden, anı yaşayarak gençliğimi “telafi etmek” için yakıcı bir arzum var. Şimdi siz “aman kardeşim seçim yapmak zorunda değilsin ikisini de yapabilirsin” demeden önce dediğim gibi 20’li yaşlarımı boşa harcadım ve şimdi buna karar verirsem. ŞİMDİ başlamam gereken sorumluluklarla dolu “normal” bir hayat istiyorum çünkü kaybedecek daha fazla zamanım yok çünkü bir on yılı daha boşa harcarsam aniden 40 yaşında olurum ve şimdi gerçekten gerçekten geride kalmış olurum. Liseden sonra on yılımı kendimi bulmak yerine kendimi tamir ederek geçirmek zorunda kalmam o kadar adaletsiz ki…
Etiketler:
2 Yorum
Yorum Yaz
Yorum yapabilmek için oturum açmalısınız.
You’re not here to meet anyone’s expectations. Honestly, society can’t even meet ours. The boomers set us up for a way harder future than they ever dealt with. But all that said, no need to feel like giving up. I’m 30 myself and getting school done currently. I’m still pretty broke, but I feel happy knowing I’m trying.
My advice is just get started on SOMETHING. Be careful about college debts, I recommend community college as it’s often cheaper and can give you a taste of what academia is like. But we still have plenty of time. It can all go tits up for people in their 40’s and beyond who “have it all together”. Conquer the trauma. Don’t be so hard on yourself. Go try something new.
Take accountability for where you are and own it. Don’t know about your trauma but try to realise you are where you are (mainly) because of your choices, I.e. too much weed etc., even if it’s a coping mechanism.
Instead of getting stuck on “I am where I am because of my trauma”, retrain yourself to know you are the only person who can get yourself out of this situation and that involves owning the fact that you’ve put yourself here by spending this time in your 20s without prioritising the important things.
Sorry if it sounds tough but that’s what really worked for me, good luck