23M, nefret ettiğim bir işte sıkışıp kaldım, uzak bir şehirde izole oldum – bundan nasıl kurtulurum ve kronik yalnızlığı düzeltirim?

Herkese merhaba,
23 yaşındayım ve tamamen çıkmaza girdiğim bir dönemden geçiyorum, bu yüzden burada bazı gerçek tavsiyeler veya deneyimler bekleyerek paylaşım yapıyorum.

Şu anda evimden uzakta, uzak bir şehirde hiç sevmediğim bir işte çalışıyorum. İş yerimdeki insanların zihniyeti benimkine uymuyor ve çoğu benim yaşıma yakın bile değil. Burada sosyal yaşam yok. Temelde iş → oda → uyku. Şehirde arkadaşım yok, takılacak ya da konuşacak kimse yok.

En çok acıtan şey şu ana kadar hayatımda gerçekten yakın bir arkadaş bile edinemediğimi fark etmek. Bu yalnızlık yeni değil – yıllardır oradaydı – ama bu ortamda olmak onu dayanılmaz hale getirdi. Sonunda çevrimiçi havalandırmayı bırakıyorum çünkü dürüst olmak gerekirse bu düşünceleri başka nereye koyacağımı bilmiyorum.

İşimi değiştirip gerçekten önemsediğim bir şeye geçmek istiyorum ve deniyorum ama şu anda işler yolunda gitmiyor. Ayrıca maddi durumum buna izin vermediği için hemen bırakamıyorum. Eğer para bir kısıtlama olmasaydı, çoktan istifa ederdim ve sıfırlamak, ailemle birlikte olmak ve düzgün bir şekilde hazırlanmak için biraz zaman ayırırdım.

“Doğru şeyleri” yapmaya çalışıyorum – Her gün spor salonuna gidiyorum, sonsuz Instagram kaydırma ve porno gibi ucuz dopamini kestim ve disiplinli kalmaya çalışıyorum. Spor salonu bir veya iki saatliğine yardımcı olur, ancak bir kez bittiğinde boşluk geri gelir. Bu yüzden artık sadece “başa çıkma” konusunda tavsiye aramıyorum.

Gerçekten anlamak istediğim şey şu:

• nasılsın aslında dışarı çık Böyle bir aşamadan sağ çıkmak yerine mi?
• Yanlış işte ve şehirde sıkışıp kaldığınızda yeni şeyleri nasıl denersiniz veya hayatı nasıl yeniden inşa edersiniz?
• İnsanlar nasıl başa çıkıyor veya tedavi ediyor? kronik yalnızlıksadece kendilerini bundan uzaklaştırmak değil mi?
• Benzer bir durumla karşılaştıysanız, hangi somut adımlar işleri tersine çevirmenize yardımcı oldu?

İntihara meyilli değilim ve hayattan vazgeçmiyorum; sadece uzun süre böyle kalamayacağımı biliyorum. Ayrıca yazdığım bazı tweetlerin ekran görüntülerini de ekliyorum çünkü zihinsel durumumu benden daha iyi açıklıyorlar.

Sempati aramıyorum, sadece dürüst tavsiye veya deneyimler arıyorum.
Okuduğunuz için teşekkürler.