23F kayıp hissi

Bu alt dizide 23 yaşındaki pek çok kişinin paylaşım yaptığını gördükten sonra ilham aldım ve yalnız olmadığımı bilmek beni biraz daha iyi hissettirdi, hahaha. Hala göndermeye alışmaya çalışıyorum, bu yüzden kulağa karmaşık geliyorsa özür dilerim.

Anlıyorum, hala gencim ve iş piyasası şu anda ZOR. Ama bu cesaret kırıcı geliyor ve bana çok fazla endişe yaşatacak noktaya geldi.

Arka plan için: Lisans eÄŸitimimi hemÅŸirelik alanında aldım, sınıf birincisi olarak mezun oldum ve birçok baÄŸlantım var. Bütün bunlara raÄŸmen, çok fazla pratik yapmama raÄŸmen feci ÅŸekilde baÅŸarısız olduÄŸum sadece 3 görüşme yaptım ve 100’den fazla iÅŸ reddi aldım. Nereden baÅŸlayacağım konusunda bile seçici deÄŸilim, hatta bir huzurevinin beni iÅŸe alması için dua ediyorum.

Hemşireliğe girmeyi düşünen insanlar için dikkate alınması gereken bir nokta: hemşirelere talep var, evet, ancak deneyimli olanları tercih ediyorlar. Bu hemşirelik okulları her 4 ayda bir 20-100 yeni hemşire yetiştirdiği için yeni mezun biri olarak bu çok daha rekabetçi/zor. Yine de istisnai biriyseniz, özellikle de röportajlarda bu imkansız değildir. Artı, her zaman eyalet dışı vardır, ancak bununla finansal olarak nereden başlayacağımı bile bilmiyorum hahaha.

Ki… ben deÄŸilim. Kağıt üzerinde iyi görünüyorum ama son derece beceriksizim ve karizmam/güvenim yok. Davranış tarzı sorularda bana yardımcı olacak, bana kendinizden bahsedecek ve hatta “neden bu kariyer?” sorusunu yanıtlayacak geçmiÅŸteki iyi deneyimleri hayatım boyunca düşünemiyorum. Biliyorum, diplomamı bu alanda almayı seçtiÄŸim düşünülürse bu kulaÄŸa oldukça kötü geliyor.

Sorun şu ki, kendimi mezun olduktan hemen sonra işe giren akranlarımla karşılaştırıp duruyorum ve işte buradayım, mezuniyetten 10 ay sonra, hâlâ işsizim. Tutkumu mu kaybettiğimi yoksa bunun doğru seçim mi olduğunu merak etmeye başlıyorum.

FOMO ve mezuniyet sonrası yalnızlık bana o kadar çok endişe verdi ki, çok daha nitelikli adaylarla görüşme korkusuyla neredeyse bir iş görüşmesini iptal ediyordum. Kendimi hiç anlamıyorum. Bunu daha önce de yaptım ve çok pratik yaptım ama nedense her seferinde daha da kötüye gidiyor. Bunu yaşamak zorunda olma düşüncesi bende kusma isteği uyandırıyor ve ara sıra bu hale geldiğim durumdan ne kadar nefret ettiğime üzülüyorum… Sanırım buna sahtekâr sendromu diyorlar?

Her neyse, bunun için terapi aldım ve bu, olaylara bakış açımı değiştirmeme yardımcı oldu. Sonuçların kontrolüm dışında olduğunu anlıyorum, ancak zamanım tükeniyormuş gibi hissetmenin ve durgun hissetmenin yarattığı cesaretsizlik, zihinsel/duygusal savunmamı açıkça kırıyor.

Ailem bu arada ilgili bir alanda (örneğin hemşirelik asistanı, kan alma) sertifika almak için okula dönmeyi önerdi ama ben nereden başlayacağımı bilmiyorum. Dikkatimi dağıtmak için en sevdiğim hobilerimi yapmaya çalıştım ama bunaldım.

Nereden başlayacağım? Aynı anda pek çok adım görüyorum ama ilk adımım nedir?