23 Yaşındayım ve Ergenlik Dönemimde Yaptığım Hatalar Beni Mahvediyor—Kendimi Nasıl Affedeceğimi Bilmiyorum

Herkese merhaba. Ben 23 yaşında bir erkeğim. Gençlik hatalarım beni her gün yavaş yavaş öldürüyor. Geçmişime yapıştırılan etiketler beni zihinsel ve duygusal olarak parçalıyor. Ergenlik yıllarımda olgunlaşmamış, dikkatsiz ve derinden kusurluydum. Pek çok şeyi mahvettim, özellikle de kendimi. Ergenlik yıllarımda sık sık yanılırdım ama o zamanlar haklı olduğuma gerçekten inanıyordum.

Uzun lafın kısası, 17 yaşımdayken 13 yaşında bir kıza aşık oldum. Aynı sokakta yaşadığımız, benzer yaşlarda arkadaş grupları paylaştığımız ve mahallemiz sayesinde birbirimizi doğal olarak tanıdığımız için tanıştık. Zamanla aşık olduk. Onunla evlenmek ve birlikte güzel bir hayat yaşamak istediğime gerçekten inandım. Şimdi bile bir yanım hâlâ ne olabileceğini merak ediyor.

Ancak yaşım ilerledikçe reşit olmayan biriyle ilişki kurmanın yanlış olduğunu anladım. O zamanlar bu anlayışa sahip değildim. Dört yıllık yaş farkının büyük bir sorun olmadığını düşündüm. Yetişkinler arasında o kadar önemli olmasa da, ergenlik döneminde dört yılın önemli bir fark olduğunu artık anlıyorum. Ona asla uygunsuz bir şekilde dokunmadım ama ilişkinin kendisinin yanlış olduğunu kabul ediyorum.

Bugün nereye baksam “pedo” ve “damat” gibi kelimeleri görüyorum. Bu sözler beynimde durmadan tekrarlanıyor. ‘Sürüngen’ ve ‘tuhaf’ gibi kelimeler beni rahatsız ediyor ve huzurumu bozuyor. O zamanlar bu terimleri bilmiyordum bile ama artık kendimi nasıl gördüğümü tanımlıyorlar. Bu etiketler beni her gün, her saniye öldürüyor. Beni takip eden bir diğer etiket ise dolandırıcı ve haindir. 18 yaşımdayken onu aynı sokakta yaşayan evli bir kadınla duygusal olarak aldattım. Benden beş yaş büyüktü. Etkileşimi o başlattı ve ben durdurmadım. Fiziksel bir şey olmadı ama duygusal bir katılım vardı. Bu da ergenlik yıllarımda yaptığım bir diğer ciddi hataydı. Sonunda bu, geçen yıl ayrılmamıza yol açtı ve eylemlerimin suçluluğu hâlâ üzerimde ağır bir yük oluşturuyor.

2021 YILINDA O SOKAKTAN VE O ARKADAŞLARDAN UZAKTAN TAŞINDIM. YENİ BİR HAYATA BAŞLADIM; BİR OFİSTE ÇALIŞARAK, YENİ VE FARKLI İNSANLARLA TANIŞACAĞIM VE YENİ BİR DÜNYA GÖRECEĞİM. ARTIK DÜNYANIN GERÇEKTEN GÜZEL OLDUĞUNU GÖRÜYORUM. AMA GEÇMİŞ EYLEMLERİMDEN DOLAYI HİÇBİRİNİ HAK ETMEDİĞİMİ HİSSEDİYORUM. SONUNDA YENİ İNSANLARA GEÇMİŞİMİ AÇIKLAMAM GEREKTİĞİNİ HİSSEDİYORUM VE ONLAR BİLDİĞİNDE KESİNLİKLE BENİ YARGILAYACAKLAR VE BEN YENİDEN KIRILACAĞIM. GEÇMİŞİMİ HENÜZ KİMSEYLE PAYLAŞMADIM, AMA ONLARIN BUNU BULMALARININ SADECE ZAMAN MESELESİ OLDUĞUNU HİSSEDİYORUM. BUNU DÜŞÜNDÜĞÜMDE BU DÜNYADA İYİ HİÇBİR ŞEYİ HAK ETMEDİĞİMİ HİSSEDİYORUM. SADECE KÖTÜ ŞEYLERİ HAK ETTİĞİMİ HİSSEDİYORUM. KİM OLDUĞUMDAN DOLAYI KENDİMİ KÜÇÜKLEDİĞİMİ VE AİLEME UTANÇ GETİRDİĞİMİ HİSSEDİYORUM. GEÇMİŞİMLE İLGİLİ HİÇBİR ŞEYDEN GURUR DUYMUYORUM. KENDİMİ İSTİSMARLI GİBİ HİSSEDİYORUM. HATA OLDUĞUNU HİSSEDİYORUM. BU NEDENLE HER ZAMAN YALNIZ OLACAĞIMI VE GELECEĞİMDE İYİ HİÇBİR ŞEYİ HAK ETMEDİĞİMİ HİSSEDİYORUM.

Bunu eylemlerimi mazur görmek veya sempati aramak için yazmıyorum. Bunu yazıyorum çünkü geçmişimle dürüstçe yüzleşmeye çalışıyorum. Olgunlaşmamıştım, kafam karışıktı ve habersizdim ve seçimlerim çok değer verdiğim birine gerçekten zarar verdi. Her gün bu pişmanlıkla yaşıyorum.

Kendime sürekli şu soruları soruyorum: Gençliğinde ciddi hatalar yapan biri yine de iyi bir adam olabilir mi? Sorumluluğun tek biçimi ömür boyu ceza mıdır, yoksa öğrenme ve değişim de adaletin bir parçası mıdır? Eğer gerçekten pişmanlık duyarsam, sorumluluğu kabul edersem ve şimdi daha iyi eylemler seçersem, bunun hiçbir önemi yok mu? Geçmişimi hatırlamak ne zaman sorumluluk olmaktan çıkıp kendi kendini yok etmeye başlar?

Kim olduğumla gurur duymuyorum ama kim olacağımın sorumluluğunu almaya çalışıyorum. Geçmişimin yükünü taşımam gerekse bile dürüstlük, empati ve saygıyla yaşamak istiyorum. Kolayca affedilmeyi istemiyorum ama büyümenin, dürüstlüğün ve değişimin hâlâ bir anlam ifade etmesini umuyorum.

Artık tek istediğim bir zamanlar olduğum kişiden daha iyi bir insan olmak.