23 yaşındayım, işsizim, nefret ettiğim bir bölümü bitiriyorum, şimdi ne yapacağım?

Yirmili yaşlarımı boşa harcadım ve henüz 30’umda bile değilim. İşim yok ve annemin evinde yaşıyorum. 22 yaşındayım, 23. doğum günüm yaklaşıyor, ancak zaten zamanımı boşa harcadığımı ve yetişkinlere yönelik tüm bu şeyleri yapacak bilgi veya beceriye sahip olmadığımı hissediyorum.

Temelde zengin insanlara tasarım ve yapay zeka kursları satan bir startup olan bir akademide çalıştım. Patronumla ciddi bir sorunum olduğu için ayrıldım. Her gün stresli ve depresyondaydım çünkü her şeyin birazını yapıyordum: yönetim, öğretmenlerin programlarını yönetmek, hem çevrimiçi hem de yüz yüze müşteri hizmetleri, yüz yüze derslere yardımcı olmak ve hatta ofisi temizlemek gibi aptalca şeyler.
Öfkeyle istifa ettim ve üç aydır işsizim. Venezuelalıyım ve bu da uzun süre işsiz kalmayı daha da zorlaştırıyor. Annem iş bulmama yardım etmeye çalışıyordu ve şimdi ben bir şeyin – herhangi bir şeyin – önüme çıkmasını bekliyorum. Bu arada işletme alanında lisans eğitimimi tamamlıyorum.

Hayatımın kulağa o kadar da kötü gelmediğini biliyorum, ama dürüst olmak gerekirse, YÖNETİMDEN NEFRET EDİYORUM, MÜŞTERİ HİZMETLERİNDEN NEFRET EDİYORUM – insanlar sadece aptal değil, aynı zamanda bilgiçlik taslayan ve dayanılmaz – ve son olarak… Bu kadar tembel olduğumdan ve şansım varken illüstrasyonu ciddiye almadığımdan nefret ediyorum. Telefonumu, grafik tabletimi ve bilgisayarımı komisyonla almayı başardım ama herkes gibi benim de bir kariyerim ve istikrarlı bir işim olması gerektiği için vazgeçtim. Grafik tasarım ya da görsel sanatlar okumaya maddi gücüm yetmiyordu ve animasyon hiçbir zaman bir seçenek olmadı.

Pratik eksikliğinden dolayı artık eskisi kadar hızlı çizemiyorum ve bir zamanlar illüstrasyon yaparken sahip olduğum özgüvene de sahip değilim. Uzman değilim, yakını bile değilim ama bunu akıcı ve sorunsuz bir şekilde yapabildim. Şimdi yapamam.

Kısacası ne yapacağıma dair hiçbir fikrim yok, çünkü açıkçası Tanrı’nın ya da herhangi bir ilahi varlığın aniden borazan ve arplarla kapıma gelip ihtiyacım olan çözümü bana vermesini beklemeye dayanabileceğimi sanmıyorum. Zaten bir özgeçmişim var ama her şeyden çok stajyere benziyorum.

Maddi açıdan anneme, kayınbiraderime ve kız kardeşime bağımlı olan 23 yaşında bir çocuk olmaktan gerçekten nefret ediyorum. Ben bir devlet üniversitesine gidiyorum, dolayısıyla yönetim eğitimim için hiçbir ücret ödemediler.

Kısacası… şimdi ne yapacağım?