19 yaşında yanlış dereceyi seçtim ve şimdi profesyonel olarak 24 yaşında sıkışmış hissediyorum

Herkese merhaba. Neredeyse iki yıldır kötü bir yerde sıkışıp kaldığım için yazıyorum. 24 yaşındayım, neredeyse 25 yaşındayım ve kendimi başarısız hissediyorum.

20 yaşımdan beri hayalim yurt dışına (başka bir AB ülkesine) taşınmak ve kuzey İtalya’daki, bana hiçbir zaman evim gibi gelmeyen küçük kasabamdan ayrılmaktı. Hala lisede bana zorbalık yapan insanlarla dolu. Bu yüzden hem lisans hem de yüksek lisans eğitimimi farklı bölgelerde yaptım, sırf dışarı çıkıp bir kez olsun gerçek bir insan gibi hissetmek için.

Şimdi yüksek lisansımı bitiriyorum ve 19 yaşında Grafik Tasarım’ı seçerek kurduğum kafese hapsolmuş hissediyorum. O zamanlar akıllıca bir seçim gibi görünüyordu. Canva yok, AI heyecanı yok; tasarım geleceğe benziyordu. Değildi.

Şimdi bunu Bilgi Teknolojileri (bilgisayar bilimi ile ilgili) alanında yüksek lisans yaparak daha teknik bir şeye geçerek düzeltmeye çalışıyorum. İşin kötü yanı bundan gerçekten hoşlanıyorum. Derin Öğrenme kursuna gidiyorum ve bu beni gerçekten heyecanlandırıyor. Ama işte duvar: Gerçekten kod yazamıyorum. Python’u zar zor yazabildiğim halde yapay zeka mimarileri üzerinde çalışırken kendimi aptal gibi hissediyorum.

Ben de kendimi yaşlı hissediyorum. 25 yaşındayken Bilgisayar Bilimleri veya buna benzer bir alanda yeni bir lisans programına başlamak imkansız gibi geliyor. Ben zaten kendimi geç kalmış hissederken, en başından itibaren seçim yapan genç öğrencilerle yarışıyor olurdum.

Artık dersler bittiği için memleketime geri döndüm, yine sıkışıp kaldım. Bu arada tek yakın arkadaşım STEM yüksek lisansı için yurt dışına taşındı. Bir form doldurdu, gereksinimleri karşıladı ve içeri girdi. Sıralama yok, portföy savaşı yok. Onu hayallerimi yaşarken izlemek, kabul etmek istediğimden daha fazla acı veriyor.

Alanımla ilgili yurtdışındaki yüksek lisans programlarına başvurmayı denediğimde, yalnızca en iyi yeteneklerin girebildiği çılgın sıralamalar ve portföy savaşları vardı. İnsan-Makine Etkileşimi gibi daha ciddi yolları denersem, STEM lisans derecesine sahip olmadığım için reddediliyorum.

Erasmus’u da denedim, kabul edilmedi. Daha sonra staj yapmayı denedim. Zaten kodlamayı yeterince iyi bilmediğim için yurt dışında yapay zeka ile ilgili stajlar için yaklaşık on ret topladım. Her seferinde aynı sebep.

Alternatif mi? Film arşivleme veya grafik tasarım. Sanki şu anda üzerinde çalıştığım her şey sadece bir yan hobiymiş gibi.

Bir de suçluluk var. Varlıklı bir aileden geliyorum. Annem ve babam seçimlerimi destekliyor ve bana ‘zamanım var’ diyorlar, iş piyasasının ne kadar rekabetçi olduğunu anlamıyorlar, özellikle de bir Kuzey ülkesine taşınmak istiyorsam. Her fırsatım vardı ve onların parasını boşa harcadığım için çok korktum. Onların yaptığını asla kazanamayacağımdan, asla o standarda ulaşamayacağımdan ve sonunda her şeye sahip olmasına rağmen yine de başarısız olan kişi ben olacağımdan korkuyorum.

Stajı kabul edersem bunun nasıl sonuçlanacağını biliyorum. İtalya’da sıkışıp kalacağım, sonra da en başa döneceğim. Çünkü üniversite bağlantısı olmadan yurtdışına çıkmak benim alanım için imkansız.

Arkadaşlarımın STEM ile ilgili bir şey seçtikleri için yurtdışında iş bulduklarını görüyorum, oysa benim aptalım sanat aşkıyla doğmak zorundaydı. Kırgınım, kıskanıyorum, bitkinim. Sırf 19 yaşında iyi bir seçim yapmadığım için bu kadar mücadele ettiğimi bilmek canımı acıtıyor.

Kendimi sıkışmış, geç kalmış ve tamamen yersiz hissediyorum. Ne yapmam gerekiyor?