Hayatıma ne oldu bilmiyorum. Olacağımı düşündüğüm yerin yakınında değilim.
Hayatımda kendimi içinde bulacağımı hiç düşünmediğim bir noktadayım ve dürüst olmak gerekirse artık bundan nasıl kurtulacağımı bilmiyorum.
Her zaman büyük hayallerim vardı. Film yapmak, heyecan verici yaratıcı projeler üzerinde çalışmak, ilginç insanlarla işbirliği yapmak, seyahat etmek ve büyük bir şehirde yaşamak istedim. Kendimi hiçbir zaman yaratıcı bir şeyden başka bir şey yaparken hayal etmedim.
Ama nedense sürekli kendi yolumda duruyormuşum gibi hissediyorum. DEHB’m var, bu da gerçekten tutkulu olduğum bir şey olsa bile tutkularımı gerçek eyleme dönüştürmemi inanılmaz derecede zorlaştırıyor.
Yakın zamanda film ve görsel iletişim bölümünden mezun oldum. Mezuniyet filmime kalbimi ve ruhumu koydum ve özellikle festivallere katılmak için çok fazla umudum vardı. Ama bir kez daha söylüyorum ki, üniversite grubumda aday gösterilmeyen tek kişi benim. Ve dürüst olmak gerekirse, bu reddedilme bardağı taşıran son damla oldu. Bu sadece bir festivalden ibaret değil. Bu, sürekli olarak seçilmeyen kişi olma, hayalet olma, iş fırsatlarını yakalayamama ve ben hiçbir yere gitmiyormuş gibi görünürken herkesin ilerlemesini izleme hissi.
Artık nefret ettiğim bir işte sıkışıp kaldım, küçük bir kasabada ailemle birlikte yaşıyorum ve kendimi tanımlayamadığım şeyler yapıyorum. Aslında kendim için hayal ettiğim hayatın tam tersi. Yaratıcı sahnenin bir parçası olmak, ilginç projeler üzerinde çalışmak ve anlamlı bir şeyler inşa etmek istedim. Bunun yerine ayağımı kapıya bile sokamıyorum.
Sanırım beni en çok korkutan da bu: Başka ne yapacağımı bile bilmiyorum. Yaratıcılık her zaman kimliğimin çok büyük bir parçası olmuştur. Kendim için hayal ettiğim tek şey bu. Bu yol da işe yaramayınca her şeyi sorgulamaya başlıyorum.
Hayatın bir yarış olmadığını biliyorum ve değerimin kariyerime veya başarılarıma bağlı olmaması gerektiğini biliyorum. Ancak değerimizin büyük bir kısmının üretkenliğe, başarıya ve statüye bağlı göründüğü bir toplumda böyle hissetmemek zor.
Durum öyle bir noktaya geldi ki, gerçekten depresyonla mücadele ediyorum. Her sabah umutsuz bir şekilde uyanıyorum, her şeyin amacını sorguluyorum. Bazen artık hayatta olmak istediğimi bile hissetmiyorum. Duygusal olarak bitkin durumdayım, tamamen felç durumdayım ve açıkçası düşüncelerimin ne kadar karanlık hale gelmesinden korkuyorum.
Yanlış seçimler mi yaptım yoksa yeterince iyi değil miyim bilmiyorum. Bu şekilde hissetmeye devam edemeyeceğimi biliyorum.
Yirmili yaşlarında hiç böyle hisseden başka biri oldu mu? Sanki hayatlarına dair tamamen farklı bir vizyona sahiplerdi ama bir şekilde hiç olmak istemedikleri bir yere gelmişler gibi mi? Sonunda çıkış yolunu buldun mu?
Etiketler:
