11 yılımı bir cenaze evinde çalışarak geçirdim. Artık herkesin sakin insanı olmak zorunda olmadığım bir kariyer istiyorum.

37 yaşındayım ve neredeyse 11 yıldır Ohio’daki aynı aileye ait cenaze evinde çalışıyorum.

Ben cenaze müdürü ya da mumyacı değilim. Resepsiyonda başladım ve sonunda ofis yöneticisi oldum.

Planlama, evrak işleri, faturalar, mezarlıklar ve satıcılarla koordinasyon, son teslim tarihlerini takip etme, sigorta sorularıyla ilgilenme ve bir şeyler ters gidene kadar kimsenin düşünmediği yaklaşık bin şeyle ilgileniyorum.

İşimde iyiyim. Patronum bana güveniyor. Aileler bana düzenli olarak teşekkür ediyor.

Ve umutsuzca başka bir şey yapmak istiyorum.

Garip olan şu ki, beni yıpratan şey ölümün kendisi değil.

Onu çevreleyen evrak işlerini halledebilirim. Alışılmadık lojistik umurumda değil. Aslında işimin on beş hareketli parçayı düzenli tutmam ve hiçbir şeyin unutulmadığından emin olmam gereken kısmını seviyorum.

Her zaman sakin bir insan olmaktır.

Her telefon görüşmesi, hayatının en kötü gününü yaşayan biri olabilir.

Her hata, gecikme veya yanlış anlama, zaten bunalmış birinin başına gelir.

Bir belge eksikse, ilçenin bunu işleme koymasını beklediğimizi söyleyemem. Az uyuyan ve babasının cenazesini organize etmeye çalışan birine bunu dikkatlice açıklamam gerekiyor.

Ve bunu anlıyorum. Gerçekten istiyorum.

Ancak on bir yılın ardından, nasıl dolduracağımı bilmediğim bir şeyi tükettiğimi hissediyorum.

Geçen ay bir aile toplantısında birisi iş olarak ne yaptığımı sordu. Onlara söylediğimde hemen büyükannelerini kaybettiklerini anlatmaya başladılar.

Dinledim çünkü belli ki yanlış bir şey yapmıyorlardı.

Ancak eve dönerken, en son ne zaman birine mesleğimi onun resmi olmayan yas danışmanı olmadan söylediğimi hatırlayamadığımı fark ettim.

Hak etmeyen insanlara kızmaya başlamadan önce kariyerimi değiştirmek istiyorum.

İşte burada sıkışıp kaldım.

Avantajlarla birlikte yaklaşık 52 bin dolar kazanıyorum. Lisans diplomam yok, sadece genel çalışmalar alanında önlisans diplomam var. Eğitime ayırabileceğim yaklaşık 6 bin dolarım var ama bir yıllığına çalışmayı bırakmayı veya asgari ücretle yeniden başlamayı göze alamam.

İdari koordinatör, kayıt yönetimi, doküman kontrolü, satın alma ve operasyon destek pozisyonlarına bakıyorum.

Sorun şu ki, neredeyse her başvuru o spesifik endüstride deneyim gerektiriyor.

Ve geçmişimi anlattığımda insanlar asıl işten ziyade cenaze evi kısmına odaklanıyor gibi görünüyor.

Darülaceze yönetimi ve hasta hizmetleri öneren iki işe alım uzmanım oldu çünkü açıkçası ben "Zor durumlarda insanlara rahatça destek olabilirsiniz."

İşte tam da bu kısmı geride bırakmaya çalışıyorum.

Bir sonraki işimin anlamlı ya da ilham verici olmasına ihtiyacım yok. Satın alma siparişlerinin, kayıtların veya programların doğru olduğundan emin olmak için sekiz saat harcamaktan tamamen mutlu olurum.

Sadece işimi iyi yapmak istiyorum ve her gün başka birinin duygusal yükünü taşımaktan kendimi sorumlu hissetmiyorum.

Duygusal açıdan çok zorlu bir hizmet işinden daha operasyonel veya idari bir işe geçiş yapan var mı?

Benim geçmişime sahip biri için bariz olmayabilecek hangi iş unvanlarını aramalıyım?

Ve eğer bir ofis veya operasyon pozisyonu için işe alıyorsanız, bir cenaze evinde geçirdiğiniz on bir yıl gerekli deneyim olarak sayılır mı, yoksa beni sıfırdan başlayan biri olarak mı görürdünüz?

Etiketler:

Yorum Yaz

20554 Toplam Flood
26094 Toplam Yorum
19468 Toplam Üye
24 Son 24 Saatte Flood

Kod e‑postana gönderildi. (24 saat geçerli)