Yapay Zeka ve iki yıllık üniversiteden sonra Sanat Okulu’nu denedim, şimdi rahatça uyuşmuş durumdayım
Neredeyse 21 yaşındayım ve İtalya’da yaşıyorum. Çizim yapma ve hikaye anlatımında neyin işe yaradığını görme konusunda her zaman iyi oldum ve aynı zamanda eski bir tiyatro çocuğuyum. Mezun olduğumda çocukluğumdan beri her zaman hazırladığım işler bir veya iki yıldır yapay zekaya devredildi, bu yüzden öğretmen olmam için bana ilham veren bir arkadaşım olduğu için sanat tarihi ve edebiyat alanında lisans derecesi almaya çalıştım. Onlar sayesinde edebiyat ve sanat tarihi okumaya aşık oldum (hiçbir zaman gerçekten parlak bir çocuk ya da sosyal biri olmadım) Birincisi, bu yüzden çizim yapmayı her zaman sevdim ve sosyal hayatımı tamamen göz ardı ederken bu konuda gerçekten iyi olacağıma yemin ettim)
Öğretmenlik yapmanın, başarısız bir eğitim sistemi içinde tamamen kaybolmuş hisseden insanların boşluğunu doldurmaya yardımcı olacağını hissettim, ancak iki yıl sonra okulu bıraktım. Önceki başarısız sınav oturumlarını telafi etmek için kısa bir süre içinde birçok sınava girmek zorunda kaldım. Sadece gelecek yıl burs istemek için gerekli kredilere ulaşmak için yapmadım. Yaptım, tamamen tükendim ve okulu bıraktım.
Şehrimden bir saat uzakta yepyeni bir sanat okuluna başladım, ailem ve arkadaşlarım bu kararımdan dolayı mutlular çünkü B planını takip etmek yerine hayallerimin peşinden gitmeye karar verdim ama gerçekte berbat durumdayım. Bir anlık hevesle dersimi grafik tasarımdan çizgi roman ve illüstrasyona değiştirdim. En iyi yolu seçtiğimi hissetmiyorum. Kendimi güçsüz ve serseri hissediyorum, eve erken gelip dersleri atlayarak aileme yalan söylüyorum çünkü gelecekte maddi durumumdan korkuyorum, kendimi potansiyeli olan iyi bir sanatçı olarak görüyorum ve ama bazen daha önce denemediğim şeyleri takip etmek ve vazgeçmek için yeterli güce veya karizmaya sahip olmadığımdan korkuyorum, para açısından daha sürdürülebilir olmayabilir. Kendim olmaktan gerçekten yoruldum. Çocukluğumun geçtiği kasabada sıkışıp kaldım, sonunda doğru yolda olduğuma dair başkalarına ve kendime yalan söylüyorum. terapi. erkek arkadaşım dışında arkadaşlarımla veya ailemle konuşmak bir angarya gibi geliyor ve onun için bile üzülüyorum çünkü bana her zaman makul tavsiyeler vermeye çalışıyor, arkadaş olabileceğin en parlak ve en komik adam olmasına rağmen sadece depresif bir sümüklüböcekle sıkışmış durumda. Genel olarak hayatta sıkışıp kaldım ve ne yapacağımı bilmiyorum, sınavları geçmek için kendime güvenmiyorum, kafam hala seveceğim şeylerden nefret etmeme neden olan o geçmiş sınavların anıları tarafından bloke edilmiş gibi görünüyor Benim için olmasa bile normal tempoda ders çalışacağım.. Bırakın önümüzdeki ayı, önümüzdeki hafta bile kendimi bu okulda görmüyorum. Sadece bir yıl çalışmak istiyorum, acele etmeden gerçekten ne yapmak istediğimi yeniden düşünüyorum ve sonra bursla ya da kazandığım parayla tekrar deneyeceğim, annem ya da ailem bunu bir başarısızlık olarak görse bile (üniversiteyle her zaman zorlu bir durumu olan ve aynı zamanda ebeveynlerimle gerçekten çelişkili bir ilişkisi olan bir kardeşim var, bu yüzden gerçekten doğru zamanlama değil).
Üniversiteye ilk başladığım şehre geri dönmeyi çok isterim, ancak eğer Sanat okulu zaten bana bu kadar dolandırıcılık gibi geliyorsa kendimi neye adayacağımı bilmiyorum..
Neredeyse her şeyi sığdırmaya çalıştım..Okuduğunuz için teşekkürler..Ne yaptığımı bilmiyorum ama onları bir şekilde tekrar incitmeden konuşabileceğim kimsem yokmuş gibi hissediyorum.
Etiketler:
