30 yaşlarında, K, Asyalı, Asya’da yaşıyor (Bunun çok önemli bir bağlam olduğuna inanıyorum)

12 yıl boyunca serbest yazar olarak çalıştım. O zamanlar insanlar blog yazılarını ve makalelerini okuyordu ve maaşı çok yüksekti (yerel para birimine çevrildiğinde). Bir yandan çalışıyordum, bir yandan da okuyordum.

Eklemlerimi ve kaslarımı sürekli kasıp kavuran, ödemlere neden olan bir otoimmün hastalığım var. Uzun süre ayakta duramıyorum ve ağır işler yapamıyorum. Bu yüzden gıda, perakende ve sağlık sektörlerinde çalışamıyorum.

Daha önce içerik yazmak için kullanılan yapay zeka araçları vardı ama bunlar gerçekten kötüydü. Yapay zekanın kaliteli içerik yazabilmesinin onlarca yıl alacağını düşündüm. Ben saftım.

Ben de üniversiteden sonra çevrimiçi çalışmayı planlamıyordum. İşim son derece yorucuydu çünkü 300 kelimeyi bile üretemeden onlarca makale ve araştırma makalesi okuyordum. Benim nişim biyolojik bilimlerle ilgili olan her şeydi (örneğin sağlık, fitness ve çevre).

Üniversiteden sonra birkaç yıl daha serbest yazar olarak çalışmaya devam ettim çünkü işin zaman esnekliği daha fazlaydı ve bu da diğer sorumlulukları dengelememe yardımcı oldu. Aynı zamanda sağlık durumumun iyileşmesini umuyordum.

2022 yılında iş tekliflerinde ani bir düşüş fark etmeye başladım. 2023 yılında sadece birkaç projem vardı.

2024 yılında ciddi anlamda iş aramaya başladım. Her iş başvurusu için ön yazımı ve özgeçmişimi değiştirirdim. E-posta ve sosyal medya aracılığıyla ulaştım. Whatsapp’ta bile. O yıl birikimlerimi tükettim.

2025 Müşteri destek temsilcisi ve sosyal medya yöneticisi olarak başvurmayı denedim (minimum tecrübem var). Ayrıca dijital sanat eserleri sattım ve tasarruflu eşyaları ters çevirdim. YouTube’daki belirli araçların kullanımıyla ilgili eğitim videolarındaki videoları izledim. Daha sonra faturalarımı ödemek ve artan hayat pahalılığına yetişebilmek için aletlerimi satmak zorunda kaldım.

Yapay zeka artık harika içerikleri hızlı bir şekilde yazabiliyor. Çoğu insan artık yazılı içeriği okumuyor; sadece makaraları izliyorlar. Yazarları işe alan çoğu işletme, anadili İngilizce olan kişiler arıyor, ben ise değilim.

Eylül ayı civarında gerçekten bitkin düşmüştüm ve belki de depresyondaydım. Belki yerinde işleri denemenin vakti gelmiştir dedim. Ancak şu ana kadar herhangi bir röportaja davet edilmedim. Birkaç ay daha aramaya devam ettim.

Ama bu yılın başlarında durdum. Bunu tarif edemem. Denemeyi bıraktım. Artık hiçbir umut hissetmiyorum. Artık motivasyonum kalmadı. Açlıktan ölürken bile beynim değişmiş gibi.

Tembel değilim. Her gün hâlâ kendime bir yer bulmayı umarak yeniliklere göz atıyor ve okuyorum. Başka hiçbir şey yapmıyorum. Oynamıyorum, içki içmiyorum ve sigara içmiyorum. Televizyonu zar zor izliyorum. Dikkatim dağılmış gibi değil ya da başka bir şey yapmak istemiyorum.

Geçimimi sağlamak için kişisel eşyalarımı sattım. Bazen ailem bana yardım ediyor. Gün içinde yiyecek bir şeyim olmadığında sadece uyumak için ilaç alıyorum (bedavaya aldım). Artık yardım istemiyorum çünkü bu zehirli bir tartışmayla sonuçlanıyor ve ben sadece daha fazla depresyona giriyorum.

Terapi alma önerinizi takdir ediyorum. Ne yazık ki sağlık hizmetleri benim bulunduğum yerde bu kadar erişilebilir değil. Yaşım muhtemelen işe girme şansımı etkiliyor. Bölgemizde yaş ayrımcılığı çok fazla. Üstelik sağlığım.

Yaşım ve eğitimim nedeniyle devlet yardımından da yararlanamıyorum. Ben hasta olmama rağmen, daha hasta olan birçok insan var.

Artık hiçbir şeyi sabırsızlıkla beklemiyorum. Sanki dünyam durmuş gibi ve keşke ben de durabilseydim. Nasıl ilerleyeceğimi bilmiyorum.

Düzenleme: Yapay zekayı reddetmiyorum. Çeşitli yapay zeka araçlarını kullanmayı öğrendim.