Mutluluğa giden yolu bulmaya çalışıyorum

Son 4 yıldır beni perişan eden bir işte çalışıyorum. Aslında haftanın 7 günü, uyandığım andan yatağa girdiğim ana kadar ya saat başında ya da nöbetçi oluyorum. Dünyanın her yerindeki müşteriler için teknoloji ve müşteri hizmetlerinin bir kombinasyonunu yapıyorum, bu yüzden saatler bu kadar çılgın. Hiçbir zaman kendime özel bir günüm olmuyor. Maaş gayet iyi, faturaları ödemeye ve biraz daha fazla tasarruf etmeye yetiyor.

Bana eğitim alanında müfredat çalışması yaparak yeni bir işe başlama fırsatı verildi, bu bir zamanlar benim için hayalimdeki işti. Ancak maaş berbat; şu an kazandığımdan neredeyse 30 bin daha az. Kocamın geliriyle birleştiğinde ipotek ve faturaları ödemeye devam edebiliriz, ancak işini kaybederse (bunun olmasını beklemiyoruz) tamamen mahvoluruz.

Bu yeni iş ileride daha yüksek maaşlı bir şeye dönüşebilir; becerilerimi artırmaya yardımcı olacak çok sayıda ücretli eğitim var. Ama hiçbir şeyin garantisi yok. Ve açıkçası artık içinde olmak istediğim rolün bu olduğundan bile emin değilim. Şu anki durumumdan çıkmak için o kadar çaresiz kaldığım için finansal riskleri dikkate almadığımdan endişeleniyorum. Mevcut iş piyasasında bu riski almak çılgınlık olur mu?