Geleceğim hakkında tamamen umutsuz hissediyorum

Herkese merhaba, başlıkta da belirtildiği gibi 27m yaşındayım ve geleceğim hakkında tamamen umutsuzum. Zamanımı ve enerjimi boşuna harcadığımı ve Araştırma Yüksek Lisans derecesi ile kendimi işsiz bulduğumu hissediyorum.

Åžu ana kadarki yolum hakkında biraz bilgi vereyim. 18 yaşında eÄŸitimim için farklı bir ülkeye taşındım. Müzik, film, politika ve bunların etrafında yönetim odaklı sanat ve kültür alanında diploma aldım. Her zaman müzik endüstrisinde çalışmak istemiÅŸtim ve saflığım, diplomanın beni oraya götürebileceÄŸini düşünmekte yatıyordu. Lisans eÄŸitimim sırasında aynı zamanda onur kolejinde (üstün baÅŸarılı olanlar için ekstra kurslar) okudum ve Horeca’da yarı zamanlı çalıştım. Kovid bölümünden mezun oldum ve bölümümden araÅŸtırma iÅŸi teklifi aldım.

Sonunda aynı departmanda yüksek lisans yapmaya devam ettim, böylece o zamanlar maaşım iyi göründüğü için işime devam edebildim.

Lisans eğitimimde okuduğum bazı dersleri de öğretmek üzere geçiş yaptım. Bu arada bir festival ve konferans da düzenledim ve yüksek lisansımı yaparken (ama farklı bir ülkede) bir müzik şirketinde staj yaptım. Araştırma yüksek lisansı olduğu için kendi derslerimi seçebiliyordum, bu yüzden müzik, pazarlama ve liderlik derslerinden bir seçki yaptım.

Doktora yapmam teklif edildi ve bunu reddettim çünkü akademik yaşam tarzından çok yorulmuştum, işimde hiçbir etki görmemiştim ve staj bana daha hızlı tempolu bir çalışmayı tercih ettiğimi fark etmemi sağladı. Ayrıca, 31 yaşında beşeri bilimler doktorasıyla uyanacağımı ve yolumu yalnızca akademik işlerle sınırlayacağımı (ki bu da son zamanlarda çok nadir hale geldi) düşündüm. Her şeyin üstüne, durmadan çalışmanın tüm stresiyle başa çıkabilmek için ot bağımlılığını seçtim. Şimdi neredeyse 2 aydır ayığım.

Artık müzikte çalışmak istemediğimi fark ettim çünkü maaş çok kötü ve bu hiçbir istikrar ya da büyüme fırsatı sunmuyor. Ayrıca, bu ekstra projelere harcadığım zamanın çoğunun, içinde bulunduğum ülkenin dilini öğrenmeye harcanabileceğinin de farkındayım (konuşabiliyorum ve konuşabiliyorum, ancak iletişim gibi uygun bir alanda 8 saatlik bir ofis günü geçirecek düzeyde değil, bu konuda şu anda yoğun bir şekilde çalışıyorum ama). 7 yıldır ilk kez, saflık filtresi olmadan hayattan ne istediğimi düşünecek alana sahip olduğumu hissediyorum. Ancak 80 saatlik haftalarla geçen bunca yılın ardından, çılgınca bir beyin bulanıklığı, kaygıdan titreyerek uyanma, iş başvuruları önünde dağılma (ya üstü kapalı becerilerden yoksun olmak ya da dil yeterince iyi değil) ve müzikten nefret ederek kendimi tamamen tükenmiş buluyorum.

Ne yapacağımı bilmiyorum, bu noktada sadece para kazandıracak ve büyüme yönü sunacak akılsız bir kurumsal iÅŸ istiyorum. Lanet bir tekrarlayan 9’dan 5’e kadar, bu daha sonra baÅŸka bir ÅŸeye odaklanmayı saÄŸlar. Pazarlamayla ilgili tüm verilere ulaÅŸmak için Coursera’da bir ÅŸeyler takip etmeyi düşünüyorum, ancak korkarım ki bu yeterli olmayacak.

Eve gidemiyorum çünkü savaş yaklaşıyor. Ve bu noktada günde 30 kez intihar düşüncesi yaşıyorum. Ev satın alan, aile kuran ya da en azından hayattan ne istedikleri konusunda daha net fikirleri olan arkadaşlarım ve tanıdıklarım var ve ben buradayım. Çok aptalca.. Yardım edin! Okuduğunuz için şimdiden çok teşekkürler!