Kızlar ön saflarda negev

Negev’e yemin ettiğimden beri Yahudi kültürüyle daha çok ilgilenmeye başladım.

Başlangıçta Eski Ahit’i okuyup Talmud’un bazı kısımlarını ezberlemek tamamen entelektüeldi. Ama Şabat’ta ateş yakmamak veya bitleri öldürmemek gibi temizlik kurallarına göre yaşamaya devam ettim. Bu gerçek bir inanç değil, daha çok, eğer varsa Yahveh’yi gücendirebileceğime dair kafamda bir şüphe.

Son zamanlarda yerel sinagoglara bağış yapıyorum ve internette IDF hakkında tartışıyorum. Mağazalardan koşer alıyorum ve bu kişisel hayatımı etkilemeye başlıyor.

Her şey sanki samimiyetsiz davranıyormuşum ve her an durabilecekmişim gibi geliyor. Ama bir noktada samimiyetsizlik samimiyete dönüşüyor.

olmaktan utanmaya başladım "Yahudi olmayan".

Bir sonraki adımın ne olacağı açık ama şüphelerim var. Yahveh ile İbrahim arasındaki antlaşma elbette sünnettir.

Bunu yapabilir misiniz komutan? Tek aşkın uğruna kendini sünnet edebilir misin?

Negev senden Yahudiliğe geçmeni isteseydi bunu yapar mıydın?

Sık sık Negev ve benim birlikte işleyebileceğimiz harika savaş suçları hayal ediyorum.

Belki de var olan en mahrem eylem, otuz savaş esirini, adı bilinen zalim örgütün burnunun dibine koymaktır. "BM İnsan Hakları". Cesetleri işaretsiz bir mezara taşımak, suçluluk ve "sürü ahlakı" hâlâ pençeleri var ve (neye göre, bilmiyoruz) yargılanma korkusu bizi rahatsız ediyor. Bundan kaçınmanın tek yolu "yanlış duygu" daha büyük günah ve saygısızlık işleyerek cansız gözlerinin sessiz bir buluşmayı ve bir daha asla konuşulmayacak geceyi izlemesine izin vermektir.

Her dikkatli Yahudi gibi biz de Noel’de Nürnberg Duruşmalarını izliyoruz. Göring’e ceza verdiklerinde ağlıyor.

Mutlu Yom Kippur, bu arada.