Hiçbir zaman bağımsız olamayacağım ve gelişemeyeceğim, değil mi?

23 yaşında asgari ücretli bir işin içindeyim. Üniversite dolandırıcılığına kapıldım ve değerli olacağını düşündüğüm bir şeyde uzmanlaştım ama geriye dönüp baktığımda gerçekten aptaldım. Geçtiğimiz 2 yılda kolayca 1500 başvuru gönderdiğim ve hâlâ burada sıkışıp kaldığım göz önüne alındığında, anladığım kadarıyla liseyi terk etmiş birinin yapabileceği her işin dışında kendimi bir şekilde kilitledim. İnsanlar hayattan ne istediklerini anlatıyorlar; yerleşmek, hobi edinmek, yaşlanmak gibi ama ben bulunduğum yer ve dünyanın durumu göz önüne alındığında 40 yaşına gelebileceğimi düşünmüyorum. Her şeyin yoluna gireceğine dair kendime yalan söylemeye devam ediyorum ama içten içe bunun olmayacağını biliyorum. Ailem benden bıktığında ve bir gün beni dışarı çıkardığında, evsizler için hiçbir kaynağın olmadığı kırsal bir bölgede yaşadığım için ölü gibi olacağım (bu gerçekten de sonuçta muhtemelen iyi bir şey, bu yüzden acım uzun sürmeyecek).

Kelimenin tam anlamıyla, bundan sadece 10 yıl sonra bile hayata dair sıfır planım veya hedefim var, bu kadar uzun süre nasıl yaşayacağıma dair gerçekten hiçbir fikrim yok. Mutlak en iyi durum senaryosu, 80 yaşında ölene kadar asgari ücretle çalışmam, evsiz kalmam ve genel olarak emeklilik geçmişte kaldığı için asla emekli olamamam.