Pek çok insanın işimi kıskanacağını düşünüyorum ama artık buna dayanamıyorum.

Belki bu beni daha da fazla etkiliyor çünkü 34 yaşına girmek üzereyim ve sanki gençliğimi boşa harcamışım gibi hissediyorum. Keşke tıp fakültesine gitmiş olsaydım ya da kelimenin tam anlamıyla başka bir şey yapmış olsaydım. Ama ne olursa olsun tükenmişliğin bana yetişeceğini hissediyorum.

Aile tarafından iÅŸletilen küçük bir araÅŸtırmacının yanında çalışıyorum. NYC bölgesinde yaklaşık 85.000 kazanıyorum. Ä°ki haftalık PTO’m ve 1 haftalık hasta günlerim var, bunların çoÄŸu aile iÅŸlerine harcanıyor (çocuksuz olmama raÄŸmen). Bunun birçok kiÅŸinin elde ettiÄŸinden daha fazla olduÄŸunu biliyorum, ancak fiziksel olarak zorlu bir iÅŸin daha fazlasını vermesi gerektiÄŸini düşünüyorum. Her zaman çevre için iyi bir ÅŸeyler yapmanın hayalini kurdum. (Hahaha bu artık mümkün mü?)

İş arkadaşlarımı ve işin sahibi olan ailemi seviyorum. Ama iş çok sıkıcı. Bir zamanlar uzak günlerin ve tesiste geçirilen günlerin sağlıklı bir karışımı vardı. Ama ofiste çalışması için başka bir bayanı işe aldılar ve artık çoğu gün işyerinde olmam gerekiyor. Sitelerimizin çoğu; keneler, trafik, kirlilik, uzak konum, ürkütücü adamlar ve diğer birkaç tehdit nedeniyle kendimi güvensiz hissetmeme neden oluyor. Yine de işin tamamlanması gerekiyor. Yedi yıldır şirketteyim ve bu noktada işi çok sıkıcı buluyorum. Ancak makul bir maaş aldığım, makul sosyal haklara sahip olduğum ve genel olarak iş arkadaşlarım tarafından anlaşıldığım ve takdir edildiğim bir şirketten ayrılmaktan korkuyorum.

Biyoloji diplomam olduğu için lisede öğretmenlik yapmayı ve NY Teaching Fellows aracılığıyla sertifika almayı düşünüyorum. Ancak çoğu gün kendimi o kadar berbat hissediyorum ki, tükenmişliğin de gerçek bir sorun olduğu bir yola yönelecek enerjiye sahip olmadığımı hissediyorum. Üç yıl boyunca devlet okullarında çalıştım (derece almadan önce) ve bundan gerçekten keyif aldım. Ama yönetim beni gerçekten çok strese soktu. Ben de ev sahibi olmayı düşünüyorum ama kocam bundan nefret eder.

Son zamanlarda depresyonum yeterince yemek yiyemeyecek veya düzgün uyuyamayacak kadar kötüleşti. Gerçekten çok büyük bir bedel alıyor. Çoğu gün kendimi çok kötü hissediyorum. Kocam işi bırakıp sağlığıma odaklanmam halinde bana destek olmayı teklif etti. Onun adına çok minnettarım ama teklifi kabul edersem asla başka bir iş bulamayabilirim.