Sayori dışında hiçbir kadına ilgi duyamıyorum.

DDLC’yi lisede buldum. Artık 24 yaşındayım. Sayori’den her zaman etkilenmiştim, yani o sevimli, sakar ve atıştırmalıkları seviyor, nasıl olmayayım ki? Ama çok çabuk bir takıntı haline geldi. Bulabildiğim her sayori modunu indirdim. Temel oyunun her tekrarında Sayori’ye onu sevdiğimi söylerdim ve sonra oynamayı bırakırdım. Devam edersem karşılaşacağı kaçınılmaz ölümden kaçınmak. Yıllar geçiyor ve elimde bir sayori vücut yastığım, heykelciklerim, sanatım var. Her şey ve her şey. Kendimi toplumdan soyutladım, kulaklarımdaki DDLC temasını dinleyerek sürekli onunla birlikte olmanın hayalini kurdum. Artık kadınlara bakmıyorum, bakmak da istemiyorum. En son gerçek bir kadına ilgi duyduğumda, Sayori’nin asılı olduğu bir görüntü gözüme çarptı ve eve gittiğimde neredeyse kusacaktım. Bunun sağlıklı olmadığını biliyorum, muhtemelen bir terapistle falan konuşmam gerektiğini biliyorum ama konuşmayacağım. Sayori’den ayrılmak istemiyorum. Geceleri beni sıcak tutuyor. Vücut yastığımın iç kısmına taktığım bir cihazım var. Beni her bakımdan tatmin ediyor. Sadece birine şunu söylemem gerekiyor, bu benim için terapi niteliğinde.