Lütfen bunu okumak için zaman ayırın. Kayboldum ve umutsuzca ciddi bir tavsiyeye ihtiyacım var.

Mumbai’de yaÅŸayan 23 yaşında bir erkeÄŸim ve gerçekten tavsiyeye ihtiyacım var çünkü ÅŸu anda kendimi tamamen kaybolmuÅŸ hissediyorum.
Ailemin Mumbai’de üç salonu var ve yakın zamanda orada çalışmaya baÅŸladım. Ä°ÅŸi öğreniyorum ve kendi müşterimi oluÅŸturmaya çalışıyorum. Nispeten yeni olduÄŸum için iÅŸleri yavaÅŸ alıyorum çünkü müşterilerimin saçlarını karıştırmak veya güvenlerini kaybetmek istemiyorum. Son iki ayda yaklaşık 30 kiÅŸilik bir müşteri tabanı oluÅŸturmayı baÅŸardım ki bunun iyi bir baÅŸlangıç ​​olduÄŸunu düşündüm.
Ancak henüz yeterli değil. Son iki gündür kişisel müşterilerimden hiçbiri gelmedi. Salonun durumu iyi ama kendimi kabul ettirmeye çalıştığım için hâlâ cesaretim kırılıyor.
Bugün zaten kötü gidiyordu ki, yaÅŸlı bir beyefendi olan düzenli bir müşteri salona girdi ve beni boÅŸta otururken gördü. “Ne yapıyorsun? Bugün oldukça özgür görünüyorsun. Bugün cumartesi olduÄŸu için mi?”
Ona önceki iÅŸimden ayrıldığımı ve ÅŸimdi MPSC’ye hazırlanırken salonda tam zamanlı çalışmaya çalıştığımı söyledim.
İşte o zaman bana gerçeklik kontrolü yaptı.
Memuriyete hazırlanmak yerine güzellik salonu işine odaklanmam gerektiğini, çünkü potansiyeli çok fazla olduğunu söyledi. Ayrıca zaten 23 yaşında olduğumu ve şimdiye kadar hayatımda ne yapmak istediğimi çözmem gerektiğini söyledi. Ona göre benim yaşımdaki insanlar o kadar çok çalışmalı ki dinlenmeye bile vakit bulamıyorlar. Gençlerin değerli yıllarını boşa harcadığını görmenin hayal kırıklığı yarattığını söyledi.
Doğrusunu söylemek gerekirse sözleri acıttı çünkü benim bir parçam da aynı şekilde hissediyordu. Ayrıca hayatta geride kaldığımı hissediyorum. Ama benim hikayemde onun gördüklerinden çok daha fazlası var.
12. yaşımı tamamladıktan sonra babama bir mülakata girdiğimi ve operasyon yönetici pozisyonuna seçildiğimi söyledim. Henüz para kazanmaya ihtiyacım olmadığını söyleyerek işi almama izin vermedi.
Sonunda B.Com’umu 2023’te tamamladım. Mezun olduktan sonra babam beni Çin LED üretim ÅŸirketinde satış elemanı olarak çalışmaya teÅŸvik etti. Yaklaşık 2,5 yıl orada çalıştım. Maaşımın neredeyse tamamını anneme verdim ve kiÅŸisel harcamalarım için ayda yalnızca 2.000₹ tutmama izin verildi. Aileme katkıda bulunduÄŸum için piÅŸman deÄŸilim ama çoÄŸu zaman kendi hayatım üzerinde çok az kontrole sahip olduÄŸumu hissettim.
Daha sonra babam bana devlette kalıcı bir iÅŸ ayarlayabileceÄŸini iddia eden birine yüklü miktarda para ödedi. Bu karar konusunda bana gerektiÄŸi gibi danışılmadı bile. Sonunda Hindistan Hükümeti Denizcilik Genel Müdürlüğü’nde sözleÅŸmeye dayalı idari operatör olarak çalışmaya baÅŸladım ve ayda yaklaşık 16.000 £ kazanıyordum. Sonunda kalıcı bir pozisyona ulaÅŸmanın uygun bir iÅŸe alım süreci gerektirdiÄŸini ve bize verilen sözlerin gerçekleÅŸmeyeceÄŸini öğrendim. Parayı asla geri alamadık.
Bu işten hayal kırıklığı hissederek ve bundan sonra ne yapacağım konusunda kararsız kalarak ayrıldım.
Bundan sonra babam bana salon iÅŸlerini öğrenmemi söyledi. Becerileri öğrenmek için Delhi’de sekiz ay geçirdim ve ÅŸimdi Mumbai’ye geri döndüm ve salonlarımızda çalışıyorum.
Müşteri kitlemi daha yeni oluşturmaya başladığımı düşünürsek, aslında erkek saç kesimi konusunda oldukça iyi durumdayım. Babam bu alanda profesyonel ve bana kadın saçı ve kuaförlüğü de öğretecek. Salon sektörünün iyi fırsatlar sunabileceğini biliyorum ve öğrenmeye ve çok çalışmaya hazırım.
Ama işte burada zorlanıyorum.
Hayatımın benim adıma belirlendiğini hissetmekten yoruldum.

MPSC’ye hazırlanmaya devam mı etmeliyim, tüm dikkatimi güzellik salonu iÅŸine mi vermeliyim yoksa bağımsız olarak bir ÅŸeyler kazanabilmek için yarı zamanlı bir iÅŸ aramalı mıyım bilmiyorum. Hatta bazen her ÅŸeyi geride bırakıp yurt dışına çıkıp baÅŸka bir yere yeniden baÅŸlamayı bile düşünüyorum.
Sadece 23 yaşında olduğumu biliyorum, neredeyse 24 yaşındayım ve bu hala genç. Ama geriye dönüp baktığımda, aslında kendi yolumu seçmeden, bir yönden diğerine geçerek yıllarımı harcadığımı hissediyorum.
Pek sosyal hayatım yok. Bu konuları rahatlıkla açabileceğim yakın arkadaşlarım, hatta bir kadın arkadaşım bile yok. Benim de bir ilişkim yok. Çoğu gün her şeyi kendime saklıyorum.
Beni rahatsız eden bir diğer şey de, kendim için biriktirdiğim ve kazandığım parayla anneme, babama veya kardeşlerime hiçbir zaman hediye alacak durumda olamamış olmamdır. Küçük bir şey gibi görünebilir ama keşke maddi durumumu dert etmeden onlar için bir şeyler yapabilseydim.
Babamın benim için hiçbir şey yapmadığını söylemiyorum. Ailesi için bir şeyler inşa etmeye çalıştığını biliyorum ve kuaför işinin iyi bir fırsat olduğuna inandığını da anlıyorum. Ama aynı zamanda kendi ilgi alanlarımı keşfetmem ve kendi kariyer kararlarımı vermem için bana daha fazla özgürlük verilmesini de isterdim.
Şu anda kendimi bitkin hissediyorum. Bazı günler çok çalışmak, salon işi kurmak, mali açıdan bağımsız olmak ve ailemi gururlandırmak istiyorum. Bazı günler kendimi o kadar bunalmış hissediyorum ki her şeyi bırakıp bu rutinden kaybolmak istiyorum.
Önümüzdeki beş yılı aynı şekilde hissederek geçirmek istemiyorum.
Benzer durumda olan insanlara, özellikle de aile şirketi ile kendi kariyer hedefleri arasında seçim yapmak zorunda kalanlara: Benim konumumda ne yapardınız?

Kendini tamamen güzellik salonu iÅŸine verip devlet sınavlarına hazırlanmayı bırakmalı mıyım? Salon ticaretini öğrenirken MPSC’ye hazırlanmaya devam etmeli miyim? Yoksa bir iÅŸ bulup mali açıdan bağımsız hale gelip iÅŸleri oradan mı halletmeliyim?
Sempati ya da her şeyin sihirli bir şekilde yoluna gireceğini bana söyleyecek birini aramıyorum. Benzer şeyleri yaşamış insanlardan gerçekten dürüst tavsiyeler istiyorum.
Sürekli bir yönden diğerine itilmek yerine, sonunda kendi hayatımda ilerleyebildiğimi hissetmek istiyorum.