Sartre’dan ironik bir şekilde alıntı yapmamaya çalışıyorum ama bu bakkaldaki floresan aydınlatma bunu gerçekten güçlü bir şekilde kanıtlıyor. saat 18.45 ve mısır gevreği reyonunun ortasında duruyorum, ancak lokalize bir anlam çöküşü olarak tanımlayabileceğim bir şeyi deneyimliyorum. kırk iki tane var

Sartre’dan ironik bir şekilde alıntı yapmamaya çalışıyorum ama bu bakkaldaki floresan aydınlatma bunu gerçekten güçlü bir şekilde kanıtlıyor. saat 18.45 ve mısır gevreği reyonunun ortasında duruyorum, ancak lokalize bir anlam çöküşü olarak tanımlayabileceğim bir şeyi deneyimliyorum. Burada kırk iki çeşit yulaf var. bazıları haddelenmiş, bazıları çelik kesilmiş, bazıları ise zanaatkar kümeler gibi görünüyor. Bunlardan herhangi birini seçmekte tamamen özgürüm ve bu özgürlük, özgürleşmeden ziyade sessiz, sürünen bir tehdit gibi geliyor.
Solumda, yün yelek giymiş bir adam, hoparlörde çıtır fıstık ezmesi ile kremalı fıstık ezmesinin yararlarını agresif bir şekilde tartışıyor. Cehennem sadece diğer insanlar değil, cehennemin diğer insanların kapalı alanlardaki hoparlörlü konuşmaları olduğunu fark ettim. Ona seçimlerinin kendi yükü olduğunu, özgür olmaya mahkum olduğunu söylemek istiyorum ama bunun yerine karton saf, mide bulandırıcı saçmalığın bir tezahürü gibi görünmeye başlayana kadar markasız bir kutuya yoğun bir şekilde bakıyorum.
Durağan bir nesne değil, bilinçli bir özne olduğumu kendime hatırlatıp duruyorum. ama elinde donmuş bir pizza ve bir şişe maden suyuyla dördüncü kasada sırada beklerken, kasiyerin bitkin bakışları karşısında kendimi tamamen dışsallığıma indirgenmiş hissediyorum. ritmik, kayıtsız bir bip sesiyle barkodlarımı tarıyor. beni sonsuz potansiyele sahip bir varlık olarak mı algılıyor, yoksa sodyum satın alan hafif dağınık bir et kütlesi olarak mı algılıyor?
Faturamı alıp otoparka doğru yürüyorum. gökyüzü morarmış, kayıtsız bir mor. Sanırım varoluş gerçekten de özden önce geliyor, çünkü şu anda bu asfaltta var oluyorum ve elimde kalan tek öz eve gitmek, kapıyı kilitlemek ve karanlıkta bu pizzayı yemek için duyduğum umutsuz ihtiyaç.