Bir çeşit tükenmişlik problemi

4,5 yıldır aynı şirkette çalışıyorum. Ne yazık ki 2-3 yıl önce kız arkadaşım beni terk edince ben de hayatımdan vazgeçtim. Tek hayatım işti; ofiste kendimi kanıtlamaya çalışmak, belki de çocukluktan gelen sevgi ve ilgi eksikliğini telafi etmek için gece gündüz çalışmak.

Mesai saatleri dışındaki acil durumlara hemen atladım, saçma sapan zamanlarda gönderilen mesaj ve e-postalara cevap verdim. Ve maalesef insanları buna alıştırdığım için şu zihniyetle görünmez oldular. "nasıl olsa birisi halledecek." Her ne kadar bir noktadan sonra bunu fark etsem de artık her şey için çok geçti. Bu, başkaları için benim standardım haline geldi ve aksi davrandığımda insanların tepkileri garipti.

Genel olarak, sosyal becerileri zayıf, içe dönük, evde vakit geçiren ve özellikle bu işi bir hobi olarak ele alan, evde küçük laboratuvar deneyleri yapan, üretkenlik için kendi tarzımda titreşim kodlamalı uygulamalar yazan bir kişi oldum. Yani benim için işten eve döndüğümde iş devam ediyormuş gibi hissettim çünkü tamamen işin içine dalmıştım (resmi olarak şirket işi yapmıyor olsam bile).

Belki de en büyük hatam şuydu: 27 yaşına girdim ama kendime ait bir hayat kuramadım. Bilgisayardan sadece uyumak için çıkan biri oldum. Başlangıçta hiçbir sosyal çevrem yoktu ve hâlâ da yok; tek arkadaşlarım iş arkadaşlarımdır. Hala çok yalnızım.

Yine de her zaman bir şeyler için çabalamaya, bir birey olmaya çalıştım; sadece gösteriş yapmak için değil, insanların beni gerçekte olduğum gibi sevmesini istediğim için.

Ama son zamanlarda sanırım müşteri ilişkilerim zayıf olduğu için patronum beni yaklaşık 5-6 ay önce bulut tarafı diyebileceğimiz daha fazla altyapı işine yönlendirdi. Açıkçası keyif aldığım bir alan ve sektördeki herkesin çalışmak isteyeceği bir alan olduğunu düşünüyorum.

Ancak zaten yalnızlık çeken biri olarak bu durum beni şirket içinde daha da izole etti. Büyük ihtimalle başkalarının ne üzerinde çalıştığım hakkında hiçbir fikri yok. Tahmin edebileceğiniz gibi yardıma ihtiyacım olduğunda maalesef kimseyi bulamıyorum. Bazen patronum bile ne söylediğimi anlamıyor ya da pek çok farklı şeyle meşgul olduğu için tam olarak odaklanamıyor olabilir.

Altyapıyı sağlam tutmak, arka ucu iyileştirmek ve müşteriye dönük tarafı geliştirmek için çalışarak bir şeyler buluyorum, ancak bu kendimi çok değersiz hissetmeme neden oluyor.

Çünkü baktığım zaman mesela değerlendirme toplantıları yapılıyor ve müşteri işleri ön planda olduğu için kimse benim görevlerimi sormuyor. Elimde en fazla görev var ama bunlar müşteriyle ilgili olmadığı için insanlar beni çok işi olan biri olarak görmüyor bile.

Uzun zamandır buradayım ve bahsettiğim gibi insanları takip etme ve ne yaptıklarını merak etme eğilimim nedeniyle neredeyse her projeyi, müşteriyi ve insanların ne üzerinde çalıştığını biliyorum. Bu yüzden elimden geldiğince başkalarına yardım etmeye çalışıyorum ama kimse benimle ilgilenmiyor gibi görünüyor.

Ve bilmiyorum, bazen ofisteyken insanların birbirlerine işlerinde yardım ettiğini, konuştuğunu, fikir alışverişinde bulunduğunu görüyorum ama ben köşede bir hayalet gibiyim, Casper gibi.

Bu çok ağır geliyor. Psikiyatrik tedavi ve terapi görüyorum. Yıllardır kaygı bozukluğum vardı ve bu mevcut durum beni daha da kötüleştirdi. Ofiste olmak, eve gelmek ve bunları düşünmek zorunda olmak gerçekten dayanılmaz.

Ve bilmiyorum mesela, beni ilgilendiren ya da benim sorumlu olduğum alanlara çok fazla insanın müdahale ettiğini gözlemliyorum. Mesela bir soru sorulduğunda altyapıdan sorumlu olduğum için cevaplayan ben oluyorum ama daha ağzımı açamadan başkası cevap vermiş oluyor. Bu durum oldukça düşündürücü ve bunaltıcıdır. Zaten var olan durumumda kendimi daha da işlevsiz hissetmeme neden oluyor.

Evet, daha önce de paylaşmıştım, insanlara bir nebze de olsa moral olsun diye cevap vermedim ve ne yazacağımı bilemedim. Amacım hiçbir zaman karma ya da başka bir şey yetiştirmek olmadı; Hayatta var olmasam bile sadece duyulmak ve görülmek istiyorum.

TeÅŸekkür ederim…