Metni okuyun.

Yüz yıldan fazla bir süredir dünya, bizim dünyamız ölüyor. Ve bu son yüz yılda tek bir adam bile yaratılışın kıç deliğine bomba yerleştirip onu patlatacak kadar çılgın olmadı. Dünya çürüyor, parça parça ölüyor. Ama darbeye ihtiyacı var, paramparça edilmesi gerekiyor. Hiçbirimiz sağlam değiliz ama yine de içimizde tüm kıtalar, kıtalar arasındaki denizler ve havadaki kuşlar var. Ölmüş ama gömülmemiş bu dünyanın evrimini yazıya geçireceğiz. Zamanın karşısında yüzüyoruz ve her şey boğuldu, boğuluyor ya da boğulacak. Çok büyük olacak, Kitap. İçinde hareket edilecek, dolaşılacak, şarkı söylenecek, dans edilecek, tırmanılacak, yıkanılacak, takla atılacak, tecavüz edilecek, öldürülecek uzay okyanusları olacak. Kimliğini kaybetmiş herkesin inşasına yardım edeceği bir katedral, gerçek bir katedral. Ölüler için ayinler yapılacak, dualar, itiraflar, ilahiler, inlemeler ve gevezelikler, bir tür öldürücü kayıtsızlık olacak; gül pencereleri, çirkin yaratıklar, rahip yardımcıları ve tabutu taşıyanlar olacak. Atlarınızı içeri alıp koridorlardan dörtnala geçebilirsiniz. Kafanı duvarlara vurabilirsin, vermezler. Dilediğiniz dilde dua edebilirsiniz ya da dışarıda kıvrılıp uyuyabilirsiniz. Bu katedral en azından bin yıl dayanır. Hiçbir kopya olmayacak, çünkü inşaatçılar ve formül de ölmüş olacak. Kartpostal yaptıracağız, turlar düzenleyeceğiz. Çevresine bir kasaba inşa edeceğiz ve özgür bir komün kuracağız. Dehaya ihtiyacımız yok; dahi öldü. Güçlü ellere, hayaletten vazgeçip ete bürünmeye hazır ruhlara ihtiyacımız var. . . .