Hayatım boyunca pişman oldum

Hey, yine ben, yalnızım, depresifim, arkadaşsızım, sevgisizim, perişanım. Nereden başlayacağımı bilmiyorum. 31 yaşındayım, kendimi her zamankinden daha fazla kaybolmuş hissediyorum. Eskiden pek çok hedefim, pek çok hayalim, pek çok büyük planım vardı. Lisede gerçekten çok zekiydim, hatta üniversitenin ilk yılında bile. Birinci sınıf öğrencisiydim, üniversiteye giriş sınavlarında başarılıydım, tüm öğretmenlerim bana geleceğimin ne kadar parlak olacağını söylüyordu, ailem benimle gurur duyuyordu. Sonra her şey boka sardı. Bilmiyorum. Nedenini bilmiyorum. Öylece oldu. Depresyon hayatımı ele geçirdi. Cinsel hayal kırıklığı, yalnızlık, tüm kötü şeyler. Üniversiteyi iki kez bıraktım. Ailemi hayal kırıklığına uğrattım. Şimdi 31 yaşındayım, onlar yaşlanıyor, sağlık sorunları yaşamaya başlıyorlar, ben ise işsizim, meteliksizim ve her zamankinden daha yalnızım. Nereden yeniden başlayacağımı bilmiyorum. Hayat berbat ve bazen keşke bir gün uyanmasaydım diyorum.

Ben de iyi bir arkadaşımı kaybettim. Arkadaşlığımız kısa sürdü. Onu kaybettim. Dostluğu nasıl sürdüreceğimi bilmediğim için hayatımdan uzaklaştı. Son iki yıldır tek arkadaşım oydu. O benim karanlığımın ışığıydı. Ama kıskançlığımı kontrol edemediğim için bunu mahvetmek zorunda kaldım.

Şimdi ne yapacağımı şaşırıyorum. Delicesine büyük hayallerim var, belki de ihtişam yanılsamaları. Önümüzdeki iki hafta boyunca sadece ekmek ve su yemek zorunda kalsam bile sonunda bir gitar aldım. Bir gün müzisyen olabileceğimi düşündüm. Bilmiyorum, belki bir sonraki Alex Turner ya da bir sonraki Chris Martin. Ama öğrenmeye bile odaklanamıyorum. Aklım sürekli geziniyor, 10-20 yıl öncesinin ne kadar güzel olduğunu, salgın sonrası hayatın ne kadar kötü hissettirdiğini hatırlıyor. Aklım hala bu kızda, onu ne kadar özlüyorum.

Diğer fantastik hayallerim arasında yazar, romancı ya da senarist olmak var ama bunlar müzisyen olmaktan daha zor değil mi? Ama bir sonraki Stephen King ya da bir sonraki Charlie Kaufman olmak güzel olmaz mıydı?

Ãœniversite diplomamı sorabilirsiniz. Buna deÄŸmediÄŸi ortaya çıktı. Halka açık bir Ivy’den aldığım deÄŸersiz STEM diploması bana hiçbir iÅŸ kazandırmıyor. Bir noktada bilim insanı olmak istedim -bir sonraki Francis Crick, bir sonraki Frederick Sanger- ama iÅŸte buradayım, iÅŸsizim ve 500’den fazla baÅŸvuru sonrasında alabileceÄŸim birkaç iÅŸ görüşmesinden reddedildim. 138’lik yüksek IQ’m boÅŸuna sanırım.

Özetle, 2005’e dönüp her ÅŸeye yeniden baÅŸlamak için hayatımın geri kalan yarısını verirdim. Ya da daha iyisi, öyle deÄŸil ama daha gerçekçi bir ÅŸey: sırf arkadaÅŸ olarak bile olsa bu kızın hayatıma geri dönmesi. EÄŸer bir Tanrı varsa, söz veriyorum bu sefer bu dileklerden herhangi biri gerçekleÅŸirse ÅŸimdiye kadarki en mükemmel insan olacağım.

Peki sevgili redditçiler, sanatçı olma konusundaki büyük hayallerime sadık kalmalı mıyım? Eğer öyleyse, nasıl oluyor da tüm bu depresyon ortadan kayboluyor gibi görünse de eskisinden daha güçlü bir şekilde geri dönüyor?